All you can eat

Als ondernemer – ‘mister all you can eat’ – Hennie van der Most op televisie verschijnt, denk ik aan borden erwtensoep die niet leeg te lepelen zijn. Ik verkeerde beroepshalve ooit een halve dag in zijn nabijheid. We waren in Kernwasser Wunderland (tegenwoordig Wunderland Kalkar), zijn tot familiepark met hotels omgebouwde kerncentrale waar de grootste attractie was dat je er voor een vast bedrag zoveel mocht eten en drinken als je op kon. Hij deed voor hoe dat moest en kreeg daarna hoorbaar last van slokdarm en „de uitlaat”.

Normaal gesproken zag ik wel nieuws in al die geluiden, maar in het geval van Van der Most dan toch niet. In een vlak daarvoor verschenen portret in HP/De Tijd had het ook al geknetterd van de scheten. Tijdens het opstijgen van de helikopter, bij een gesprek met het gemeentebestuur, je kon je toen al voorstellen hoe of het bij de onderhandelingen met het COA over de verhuur van zijn vakantiepark in Oranje was gegaan. Een kopje koffie, een scheet, een boer en doe maar zes miljoen euro voor de hele handel.

Deze week schoof Van der Most in zijn kreukelpak aan bij Jeroen Pauw. Het ging natuurlijk over de onrust in Oranje, maar ik dacht aan onbeperkt erwtensoep eten, oprispingen en vrijkomende gassen.

Mijn vader, hij werkte op het Provinciehuis in Arnhem, had ook zo’n collega die voor ongewenste afleiding zorgde. Als ze mijn vader vroegen om zich in te lezen, las hij zich in. Dan worstelde hij zich door ambtelijke teksten, liniaal en potlood bij de hand om het belangrijkste te onderstrepen. Bij het opruimen van zijn archief trof ik dossiers waarin op sommige bladzijdes alles was onderstreept. Het dieptepunt in de onderlinge verstandhouding met zijn kamergenoot kwam op de dag – mijn vader zat weer lekker te onderstrepen – dat die zijn arm uitstak met de vraag om even aan een vinger te trekken.

Kantoorhumor waar mijn vader in ieder geval niet om moest lachen, want na de handeling volgde natuurlijk een lichaamsgeluid.

Ik zag Hennie van der Most bij Pauw zitten en vond het opeens maar raar dat daar geen borden erwtensoep op tafel stonden. Had het COA met het vakantiepark ook het all you-can-eatconcept overgenomen? Daar ging hij niet over, hij was slechts de verhuurder, de man die de centjes kreeg. Al dat gedoe in het dorp, hij kon het ook niet helpen. Je zag ’m naar adem happen, misschien moest iemand aan tafel even aan zijn vinger trekken.