Ze vinden het nog wel ingewikkeld

In Cannes is de hoofdvraag: wat doen tv-bazen nu hun markt en publiek zo radicaal veranderen?

De MIPCOM in Cannes, één van de grootste internationale tv-beurzen ter wereld. Hier worden formats verhandeld en sluiten tv-bedrijven uit de hele wereld allerlei deals met elkaar. Foto AFP

In het festivalpaleis van Cannes vraagt een Turkse bruid willekeurige voorbijgangers ten huwelijk. Wie ja zegt, krijgt een ring om zijn vinger. Teruggeven hoeft niet. „Ik heb er duizend bij me”, zegt ze. Verderop delen welgevormde strandmensen in roze bikini en zwembroek opblaasballen uit.

De bruid en de strandmensen vallen nogal uit de toon tussen de keurig geklede beursgangers. Ze maken hier reclame voor tv-formats van respectievelijk een Turkse trouwshow en een Deense avonturenspel op een tropisch eiland.

Cannes is bekend van zijn filmfestival, maar de Zuid-Franse badplaats herbergt ook de MIPCOM, een van de grootste internationale tv-beurzen ter wereld. Hier worden formats verhandeld en sluiten tv-bedrijven uit de hele wereld allerlei deals met elkaar. Want globalisering is de trend en daar heb je partners voor nodig.

Alle tv-bazen breken hun hoofd over de snel veranderende markt. Klanten kijken steeds vaker video op hun smartphone, tablet, of laptop. Niet gebonden aan plaats of tijd. Nee, dat is geen concurrentie, zeggen ze, dat is een uitdaging. Tv-programma’s moeten naar al die platforms worden gebracht. Sophie Turner, topvrouw van de verse fusiegroep Endemol Shine vat samen: „We hebben het nog nooit zo goed gehad, hoewel het ingewikkeld is.”

Volgens Jimmy Packer, hoofd distributie van producent Lionsgate (Mad Men, Orange is the New Black), is de grote vraag: wie mag als eerste? De gebruikelijke volgorde is: de traditionele tv-zender zendt het programma eerst uit, dan komt het één of twee weken op een uitzending gemist-achtige dienst (‘catch up’) en dan gaat het naar online videodiensten voor abonnees (vod’s) als Netflix. Maar videodiensten zenden nu ook als eerste (en enige) series uit. Jongste voorbeeld is het extreem succesvolle Empire. Dat zet dus de gebruikelijke keten onder druk.

Een van de oplossingen om het versnipperende publiek te lijf te gaan, is de samenwerking. Daarom is zo’n beurs zo belangrijk: producenten, distributeurs en tv-zenders zoeken allianties met elkaar en met de online wereld.

Voor de deur van het festivalpaleis staat een zwarte dubbeldekker van een Arabisch tv-bedrijf en op grote straatschermen is Canadese humor te zien: Comedy Ha!. Dezelfde sketches worden vijf dagen lang iedere zeven minuten herhaald, waardoor vooral een luid jodelnummer grimmige haat oproept bij de passerende tv-handelaren.

Irritant, maar wel geknipt voor online, die non-verbale sketches. Video on demand lijkt nog erg op gewone tv. Het platform is anders, maar verder verschilt een Netflix-serie als House of Cards in niets van een serie op de traditionele tv. Dat geldt wel voor de video waar pubers en jongvolwassenen naar kijken. Die willen filmpjes van hoogstens vijf minuten, vooral van de populaire vloggers – leeftijdsgenoten met een eigen videokanaal, die over hun dagelijks, games of make-up praten.

Bedrijven die al die vloggers begeleiden en aan adverteerders koppelen, heten Multi-channel networks (MCN). Traditionele mediabedrijven nemen graag een aandeel in zo’n MCN, in de hoop zo de jeugd te bereiken. Maar ze weten vervolgens niet zo goed wat ze met die extreem succesrijke vloggers aanmoeten. Want een tv-programma is een andere vaardigheid dan een YouTubefilmpje maken. Mensen die vanaf de andere kant komen, hebben meer kans op succes.

Zoals Jimmy Strompolis van Fullscreen, het grootste MCN op YouTube met honderd miljoen abonnees en zeven miljard views per maand. Op de beurs vertelt hij dat hij twee online videodiensten voor abonnees is begonnen: Fullscreen voor meisjes en jonge vrouwen en Rooster Teeth voor jonge mannen. Louter eigen tv-programma’s, gemaakt door talenten uit zijn vloggersstal. Het kost vijf dollar per maand.

Bijzonder aan de vloggers is volgens hem niet het gigantische aantal jonge kijkers, maar de verbintenis die de kijkers voelen met hun held, die hun buurmeisje of -jongen zou kunnen zijn. Volgens hem zien zij de ‘online celebs’ echt als vrienden, in tegenstelling tot beroemdheden die veel verder weg staan. Dat biedt mogelijkheden voor adverteerders, want van een vriend neem je sneller iets aan dan van een verre ster.

Tekenend voor de veranderende tv-wereld is de aanwezigheid van Twitter en Facebook. Die sociale netwerken maken geen televisie, maar willen wel graag samenwerken met tv-producenten om mooie video door te geven. Tv brengt namelijk adverteerders mee.

Volgens Nicola Mendelsohn van Facebook is het aantal views van video op Facebook in één jaar verviervoudigd, naar vier miljard. Dus probeert Facebook allerlei videotools uit: extra filmpjes bij tv-programma’s (uitgeprobeerd met Game of Thrones in Engeland), videosuggesties voor gebruikers en 360 graden-video’s (uitgeprobeerd met Star Wars). Mendelsohn: „Facebook en tv zijn gelukkige bedgenoten.”