Column

Vreemdelingenhysterie

Nederland heeft nu ook zijn iconische beeld: geen dood jongetje aan de vloedlijn, maar een omvergetrokken mevrouw uit Oranje die met haar voet bijna onder de auto van staatssecretaris Dijkhoff was gekomen. De staatssecretaris mocht van geluk spreken: als die voet eraf was gereden, had hij zijn ontslag kunnen indienen.

Wat staat ons na dit incident te wachten? Nog meer verzet tegen de opname van vluchtelingen? Het ligt voor de hand, vooral sinds Wilders zich als verzetsleider heeft opgeworpen. Hij zal niet aflaten. Hij wil oogsten wat hij de afgelopen tien jaar heeft gezaaid: vreemdelingenhysterie.

In Nieuwsuur zei een autoriteit uit Beieren, waar ze per jaar 1 miljard aan de voorbeeldige opvang en integratie van vluchtelingen besteden: „Wij hebben hier geen Le Pen, geen Wilders.” Hij telde zijn zegeningen.

Voorlopig kan Wilders ongehinderd zijn gang gaan, want zijn collega’s kijken verlamd toe. De premier was op handelsreis in de Verenigde Staten – hij is met zijn optimistische glimlach onze prominentste handelsreiziger in het buitenland - en zijn vervanger Asscher liet tot woensdagmiddag niet meer los dan een obligate tweet. Ook Samsom, Pechtold, Roemer en de meeste anderen hoorde je tot die tijd niet of nauwelijks.

Arme Dijkhoff. Hij kon in Oranje het vuile werk opknappen, terwijl zijn VVD-fractievoorzitter Zijlstra alle begrip voor de onrust toonde en ook verder de bekende stoere taal uitsloeg over „de fysieke en maatschappelijke grens die nu in zicht is”. Maar wat zijn de criteria voor die grenzen? Hoeveel vluchtelingen kunnen we aan zonder zelf in grote moeilijkheden te komen? Zijlstra moet nu ook eens concreet durven worden.

Dijkhoff moest een afspraak schenden over het aantal vluchtelingen voor Oranje. Dat is nooit goed te verkopen, maar wie wist een alternatief? Hadden die 700 mensen dan maar op de Drentse hei moeten worden gelegd? Het is begrijpelijk dat een plaatsje als Oranje bezwaar heeft tegen zo’n invasie, maar ze moeten het daar ook weer niet overdrijven: het gaat om tijdelijke opvang op een plek waar vroeger ook wel 3.000 (autochtone) vakantievierders rondliepen; Oranje is daarmee niet opeens in een soort concentratiekamp veranderd.

De vreemdelingenhysterie in Nederland kan ook dankzij de media lekker gedijen. Er gaat geen dag voorbij of er verschijnen in programma’s woedende gasten die schreeuwen dat het genoeg is geweest: weg met die gelukszoekers en verkrachters! Nee, ze willen vooral geen racist genoemd worden, want verder hebben ze het beste met de mensheid voor, als die maar blank is en van Frans Bauer houdt.

In De Telegraaf mocht een mevrouw Anna Berger (69) uit Purmerend haar zegje doen: „Gevlucht vanuit de Jordaan naar Almere nadat buitenlanders een revolver tegen mijn hoofd duwden. Toen naar Purmerend omdat ik werd uitgescholden door buitenlanders. En nu komen ze hier…Ik heb geen geld meer om nog een keer te vluchten!”

Ik vraag me af hoe het gesteld is met dat legioentje van, al dan niet professionele, hulpverleners die zich een burn-out werken om al die vluchtelingen goed op te vangen. Hoe is het hun te moede als ze ’s avonds uitgeput thuiskomen en op de tv weer zo’n schreeuwlelijk zien die à la Wilders vindt, dat „ze allemaal moeten worden tegengehouden”? Ik wens ze veel sterkte – ze zullen het hard nodig hebben.