Column

Omgekeerde bedrieger

Ik ben niet bevoegd om deze column te schrijven. Ik bedoel, ik ben niet bevoegd om over mijn onderwerp te schrijven. Mijn onderwerp is het proefschrift van Bram Brouwer dat hij vandaag verdedigd. Op het moment dat u deze column leest heeft hij, waarschijnlijk succesvol, de onderzoeksconclusie hard gemaakt dat epo-gebruik in het wielrennen helemaal niet leidt tot sneller fietsen. Sterker nog, epo doet volgens hem trager fietsen.

Ik ben niet bevoegd tot deze column omdat ik nooit epo nam. Aan den lijve heb ik dus niet kunnen ervaren wat effect precies is. Epo verscheen in mijn nadagen, eind jaren tachtig, in het peloton. Ik was intussen te burgerlijk geworden me aan nieuwe experimenten te wagen. Het viel me wel op dat ik in die tijd door sommige epo-pioniers radicaal de vernieling in werd gefietst.

Op mijn oude dag krijg ik warempel zin me alsnog aan epo te toetsen. Ik ga mijn huisarts eens vragen om een recept. De zwarte markt is ook een optie.

Bram Brouwer is niet de eerste die de effecten van epo (voor duursporters) bagatelliseert. Ik heb eerder een verbluffende theorie gehoord die het placebo-effect van een serie epo-inspuitingen bezingt. Waar je in gelooft, werkt! Om die theorie moest ik lachen. Want waarom werkt de ene placebo wel, en de andere placebo niet? Placebo’s, praat me er niet van. Is de simpele hoop op een beter leven al niet een placebo?

Stel, Lance Armstrong neemt kennis van de bevindingen van Bram Brouwer. Hij zal zich voor zijn kop slaan. Hij, Lance Armstrong, die zijn best had gedaan om met epo geschiedenis te schrijven, wordt weggezet als een omgekeerde bedrieger. Volgens de theorie van Brouwer bedonderde Armstrong de boel omdat hij eigenlijk veel beter kon.

En niet alleen Armstrong wordt weggezet als bedrieger. Twee hele generaties wielrenners deden aan koersvervalsing door zich te bezondigen aan die hallucinerende, prestatie verlagende epo. Ook de entourage rondom de wielrenners, de ploegartsen, bedonderden ons omdat ze hun patiënten de put in hielpen.

Brouwer laat in handige berekeningen en grafieken zien dat epo niet loont. Dit staat haaks op de sportpraktijk in het verdoemde tijdperk. Als, volgens zijn theorie, de gebruikers zichzelf een oor aannaaiden door slechter te presteren, dan zouden de niet-gebruikers alle koersen moeten hebben gewonnen. Uitgerekend de laatste brave categorie, minder dan 10 procent van het peloton, denkt met de grootste weerzin terug aan de tijd dat ze compleet buitenspel werden gezet.

De ‘mythe van de rode bloedcel’ wordt hardhandig doorgeprikt. De coureurs van nu bedonderen ons dus ook al met hun hoogtestages en zuurstoftenten. Ze verliezen veel te graag. Zou Bram Brouwer zelf een paar shotjes epo hebben genomen om het negatieve effect op recreatief niveau te ervaren?