Ehm, Ebru heeft gelijk

Zelf werd ik destijds ver buiten de bebouwde kom opgevangen. Dat is voor iedereen beter. Wat we nu doen, drijft normale Nederlanders in de armen van Wilders, schrijft Tahmina Akefi.

Een telefoontje van de NRC-redactie. Of ik een opiniestuk wilde schrijven in reactie op het stuk van Ebru Umar. „Dat wil ik wel”, riep ik snel en ik maakte me op voor een stevig tegengeluid, omdat ik ervan uitging (ook ik heb af en toe last van vooroordelen) dat zij het op zou nemen voor de vluchtelingen ten koste van de bewoners van Oranje. Dat doen de meeste commentatoren, toch?

Na het lezen van haar stuk kan ik niet anders zeggen dan dat ik het helemaal met Ebru Umar eens ben. Ook ik begrijp de gevoelens van de woonwagenbewoners die niet zitten te wachten op nog eens 700 vluchtelingen.

Laat duidelijk zijn dat ik vóór een humaan vluchtelingenbeleid ben. Mensen die gevlucht zijn voor een oorlog waar ze niet om gevraagd hebben, moeten we op een menswaardige wijze opvangen. Maar opvang mag niet voor nog meer onrust en verdeeldheid in de samenleving zorgen. Er is maar één persoon in dit land die baat heeft bij nog meer haat en verdeeldheid...

Door de gespannen sfeer en alle negatieve berichten in de media en op social media lijkt het alsof Nederland volloopt met vluchtelingen. In de jaren negentig hadden we met veel méér vluchtelingen te maken dan nu het geval is. In 1992 kwamen er ruim 52.000 asielzoekers naar Nederland. De tweede piek was in 1998 met ruim 45.000 asielzoekers en de derde grote instroom vond plaats in 2000 met bijna 44.000 asielzoekers.

Dit jaar (van januari tot augustus) hebben 17.115 vluchtelingen asiel aangevraagd in Nederland. Van een invasie is dus geen sprake. Het verschil met de jaren negentig is dat er toen voldoende locaties waren voor opvang.

Die locaties bevonden zich vaak in de middle of nowhere. En dat was prima! Kun je in alle rust bijkomen van de vlucht en wennen aan je nieuwe omgeving. Halverwege de jaren negentig kwam ik ook in een opvangcentrum in de buurt van Eindhoven terecht. De eerste paar maanden dacht ik dat Nederland leeg was. Het duurde maanden voordat ik een Nederlander tegenkwam, want ook ons opvangcentrum bevond zich ver buiten de bebouwde kom. Dichtstbijzijnde supermarkt? Een half uur lopen.

Na 2000 ging het aantal asielaanvragen drastisch omlaag, met als gevolg dat de meeste opvang- en asielzoekerscentra dichtgingen en verdwenen.

Om de onrust enigzins weg te nemen en de asielzoekers de kans te geven om bij te komen van alle spanningen en onzekerheden, moeten we proberen om ze op te vangen op plekken waar vroeger de speciaal daarvoor bestemde centra stonden.

Opvang zoals in Oranje is niet reëel en de onrust bij de bewoners die al 700 asielzoekers hebben verwelkomd, is goed te begrijpen.