Dezelfde muzak, maar dan op z’n Afrikaans

Na vijftien jaar is er een nieuwe album van St Germain. Is het net zo’n knaller als Tourist? Dat waarschijnlijk niet.

De plaat klonk lekkerder dan je wilde toegeven. Overal hoorde je die soepele housebeat onder de sample van soulzangeres Marlena Shaw: I want you to get together. De Franse producer St Germain (echte naam: Ludovic Navarre) definieerde in 2000 het niets-om-het-lijfgenre ‘lounge’ met de plaat Tourist waarvan hij er wereldwijd 2,8 miljoen verkocht. Daarna deed hij vijftien jaar bijna niets. Op zijn nieuwe album, getiteld St Germain, zijn de jazzsolo’s vervangen door West-Afrikaanse snaarinstrumenten.

Hij nodigde Afrikaanse muzikanten uit in zijn Parijse studio waar hij vijftien jaar eerder met jazzmusici aan een wereldsucces werkte. Het zijn met name Malinezen die toch al in Parijs woonden, wel zo makkelijk voor de schuwe Navarre. Ze spelen op de kora (harp), ngoni (luit) en balafon (xylofoon). Daarnaast klinken westerse saxofoons en toetsen, maar vooral de kenmerkende, fluwelen housebeat.

In 2000, nog net voor het massale downloaden, was Tourist de plaat die iedereen had. Niet om op te dansen, maar een soundtrack voor borrels, een avond met vrienden of een hip feestje, en ook geschikt voor het etentje met je ouders. Een plaat die na een paar minuten opeens opviel en dan weer wegebde zonder te storen. ‘Best lekker eigenlijk’, was de meest gehoorde reactie.

Maar Tourist was niet alleen maar schone schijn. Wat St Germain anders deed dan andere loungeproducers, was de mengeling van oude samples en echte muzikanten, die een vrijheid leken te krijgen die je in elektronica maar weinig hoorde.

En ook op dit vlak is de nieuwe St Germain een Afrikaanse versie van het vorige succes. Is het album St Germain een album dat het komende jaar hippe feestjes zal domineren?

Het is onwaarschijnlijk. Het digitale aanbod en de online muziekdiensten hebben de soundtrack van borrels en etentjes definitief veranderd. Een lekker wegluisterende playlist is snel gemaakt, daarvoor trekken geen drie miljoen mensen de portemonnee. Een album kan nog altijd uitgroeien tot een icoon, maar daarvoor is St Germain te weinig onderscheidend.

Toch is het weer een zeer toegankelijke houseplaat en de West-Afrikaanse muzikanten die met St Germain meegaan op tour zullen een nieuw publiek vinden. Losse nummers zullen ongetwijfeld opduiken in de borrel-playlists.

St Germain heeft vijftien jaar gewacht om een plaat te maken die soms opvalt en daarna weer wegebt. Best lekker eigenlijk.