Waarom Hollywood nooit films maakt over schoolmoorden

Hoe kan het toch, vroeg de Britse krant The Guardian zich deze week na de jongste slachtpartij in Oregon af, dat Hollywood helemaal niets doet met al die massamoorden met vuurwapens in scholen en bioscopen die met zulke deprimerende regelmaat in het nieuws zijn? Dat de industrie die zo virtuoos bloedloze bloedbaden ensceneert in Mad Max of The Avengers zich met deze realiteit geen raad weet?

Het lijkt inderdaad een taboe. Verder dan arthousefilms als Elephant, We Need to Talk About Kevin of Beautiful Boy komt je niet – Kevin moordt overigens met pijl en boog. De verklaring is simpel. Hollywood handelt in escapisme: waar ligt de troost in deze gruwelverhalen, waar vind je een happy end?

Bovendien: zo snel je een film maakt over tieners die een slachting aanrichten met pa’s wapencollectie, bombardeert de wapenlobby je subiet tot inspiratiebron voor de volgende moordpartij, zoals Leonardo DiCaprio die in regenjas zijn klas uitmoordt in The Basketball Diaries (1995) de Columbine-massamoord in zijn schoenen geschoven kreeg. Hollywood beseft dat het een ideale bliksemafleiders is: beter dus om bij heel erge incidenten iets minder geweld te beloven en daarna over te gaan tot de orde van de dag, zoals de rest van Amerika.

Want maar heel weinig mensen kopen een bioscoopkaartje om met hun actuele angsten te worden geconfronteerd. Elephant en Kevin verdienden in de VS nauwelijks een miljoen dollar. Elders, waar het vuurwapenprobleem niet speelt, was dat een veelvoud. Evenzo was Amerika pas zeven jaar na de vrede van Parijs klaar voor films over Vietnam, en vorig jaar pas voor films over 9/11 of de oorlogen in Irak en Afghanistan. En of het The Deer Hunter en Platoon toen of om Lone Survivor en American Sniper nu betreft, het gaat alleen over hoe zwaar het was voor Amerikanen.

Lenin zag het fout: film is geen revolutionair medium dat mensen kan opzwepen, zoals literatuur, beeldende kunst, toneel of zelf opera: zie de Belgische opstand van 1830. Film sust in slaap, koestert en troost via helden met wie de kijker in het donker gemakkelijk samensmelt. In die halfslaap vallen hooguit sublimaal wat woordjes in het oor te fluisteren. Angst voor psychopaten met vuurwapens zet Hollywood juist heel bekwaam om in horror of wraakfantasie: geen toeval dat ze daar zulk prachtig filmgeweld verzinnen. Film is conservatief: beter in weerspiegelen dan spiegels voorhouden.