Tussen ernst en exploitatie

De films van regisseur Denis Villeneuve zijn behoorlijk ambitieus, maar maken die ambitie niet altijd waar. Dat was al zo bij zijn vorige, wraakthriller Prisoners, en opnieuw in Sicario. De films zijn zowel visueel – cameraman: Roger Deakins – als inhoudelijk meer dan doorsneethrillers. Maar de stijl is zo vet aangezet, dat het als serieus drama niet echt bevredigt.

Sicario schetst een inktzwart beeld van zowel de Mexicaanse drugskartels die het noorden van Mexico in hun greep hebben, als van de Amerikaanse opsporingsautoriteiten, die al evenzeer gecorrumpeerd raken in hun bloedige strijd tegen de kartels. Een oplossing is er niet, zo lang de vraag naar drugs bij consumenten in de VS massaal blijft. Obstructie en wellicht indammen zijn het hoogst haalbare voor speciale eenheden van de CIA. Dat had een ongewoon rauw misdaaddrama kunnen opleveren, maar Villeneuve zwicht te vaak en te gemakkelijk voor vet aangezette geweldskicks, en zwenkt de hele tijd weinig geloofwaardig tussen ernst en exploitatie.