Onbewoonbaar verklaarde oase

De werkelijkheid kan absurdistischer zijn dan fictie. Schrijfster Ilona Verhoeven ziet meer dan zij ziet.

Foto Ilona Verhoeven

Een mooie, bijna oogstrelende bladerbult zonder al te veel opsmuk, alleen aan de rand staat een rij bloemen. Midden in de stad vormt hij een compacte groene oase. Terwijl het verkeer langsraast, hebben tientallen, misschien wel honderden flatbewoners uitzicht op een trottoir met deze brede bosschages. Oudere dames met boodschappentrolleys sjokken er voorbij, mannen met hondjes, moeders met kinderen. Een prachtige plantaardige grobbebol, maar niemand vindt er iets bijzonders aan. Stond er niks, was het ook goed. Of nee, zelfs beter.

Onder dit weelderige, plantaardige wezen zitten de resten van een grote boom die in spelonken tussen zijn wortels woonruimte biedt aan een plaag. Ratten.

Tientallen, misschien wel honderden zitten er in een burcht onder de oppervlakte, te rommelen en te knagen. Bijna niemand ziet ze, dat scheelt. „Heeft u een rat gezien, dan kunt u er gif op innemen dat u te maken heeft met een plaag”, aldus een gevonden wijsheid op internet.

Dat mensen en ratten veel gemeen hebben is bekend. Beide zijn druktemakers en kolonisators, hechten aan gewoonten, en schieten daar geregeld in door – met een ‘ratrace’ als gevolg. Verder eten ze veel, en van alles. Stichten ze nederzettingen. Trekken zich daar in terug. Met z’n allen zijn ze met veel, heel veel.

Waar mensen zijn, zijn ratten. Het zijn parallelle werelden. Het schijnt dat er zich altijd, waar je ook bent, op enkele meters afstand een rat bevindt. De geheimzinnige rattenwoning naast de flat is onbewoonbaar verklaard, blijkt uit het hek en het afzettingslint dat eromheen gespannen is. De dieren maken overal holen, als zwarte gaten in de menselijke kosmos. Maar soms overdrijven ze.