Column

Kalfwinnaars voor tv-drama iets overschat

Alle drie de Gouden Kalveren voor televisiedrama gingen afgelopen vrijdag naar de serie korte single plays One Night Stand. Dat NTR, VARA, VPRO en het Mediafonds al tien seizoenen jonge filmers de kans geven hun talent te beproeven in een productie van ongeveer 40 minuten, is een goed bewaard geheim. Het resultaat werd wel altijd uitgezonden, maar er werd verder weinig ruchtbaarheid aan gegeven. Belangrijk publicitair nadeel vormt de idiote titel, die elke kijker op het verkeerde been zet maar toch al sinds 2004 gehandhaafd blijft.

Wat wél helpt, is dat de films van One Night Stand 2015 deze week alles zes worden uitgezonden. Vanaf afgelopen zondag elke dag één, vanaf ongeveer 22.30 uur op NPO 3. Het valt op hoe sterk de drie tot nu toe vertoonde films op elkaar lijken: zenuwachtige cameravoering, spelen met de focus, tegenlicht en extreme close-ups, verwarde en vervreemde hoofdpersonen wanhopig op zoek naar een of ander anker.

Ook zien we Jonas Smulders (Kalf voor beste acteur) twee keer: in Geen Koningen In Ons Bloed (Kalf voor beste tv-drama) en in Een Goed Leven, tegenover Ariane Schluter (Kalf voor beste tv-actrice).

Jonas Smulders en Olivia Lonsdale.

Mees Peijnenburgs Geen Koningen In Ons Bloed is wat gemaniëreerd, maar de beste van het inmiddels uitgezonden trio. Smulders en Olivia Lonsdale (het meisje uit de clip van Drank en Drugs, ook in Prins) spelen een broer en zus die in pleeggezinnen, kindertehuizen en jeugdgevangenissen verblijven. Hun verzorgers bedoelen het goed, maar snappen niets van de harde tederheid van hun bestaan. Als ze horen dat hun moeder is overleden, zegt de broer onaangedaan „Okee!”. De zus slaat met een honkbalknuppel de urn kapot.

Hun woeste dans in de slotscène is magistraal; het grootste deel van de film niet onaardig. Net als in Een Goed Leven van Aaron Rookus is de geluidsband volgestopt met popsongs, waarvan de muziekrechten onbetaalbaar zouden zijn als de NPO niet een collectieve overeenkomst zou hebben afgesloten met Buma/Stemra. Heel prettig voor jonge filmmakers, maar ook een beetje kortzichtig. Het betekent onder meer dat je het resultaat alleen op televisie en uitzendinggemist.nl kunt vertonen. Verder helemaal nergens: geen bioscoop, geen dvd, geen Netflix, geen buitenlandse distributie. Om diezelfde reden is het acteerdebuut van Carice van Houten uit 1999, Martin Koolhovens telefilm Suzy Q over een ontmoeting met Mick Jagger, een zeldzaam collector’s item geworden.

Dit is het foto onderschrift

Een Goed Leven, met Schluter als deftige weduwe aan de bedelstaf die iets moois ontwikkelt met de veel jongere biseksuele escort Smulders, en Flynn von Kleists Patagonia, over een Vlaams nomadisch dievengezin, zijn het aankijken meer dan waard.

Maar de beslissing – in dit geval nog wel van een driekoppige jury – om alleen de innovatieve tv-drama’s van hippe producenten een prijs waardig te achten, om daarmee voorbij te gaan aan al het andere fraais in een topjaar voor televisiedrama, van Overspel tot Missie Aarde en Penoza, is raarder dan het negeren van Michiel de Ruyter en Gooische Vrouwen 2 bij de speelfilms.