Een punt op deze plek

Op Facebook zijn de doden mijn meest reële vrienden. Als zij in het lijstje opduiken, aangeraden als naam om uitgenodigd te worden voor een feestje of een tag, dan denk ik echt aan hen.

Er zijn mensen die werkelijk geen enkel einde accepteren. Zoals cryonisten, zij laten zich invriezen, 150.000 dollar voor een heel lichaam, in de hoop dat ze over tientallen jaren weer tot leven kunnen worden gewekt.

Mijn zus mailde: ‘Ik ben niet te bellen.’ Ze had haar telefoon uitgezet. Dat was zo lang geleden dat ze haar pincode was vergeten. Vliegtuigstand is meestal onbereikbaar genoeg.

Ik log ook nooit mijn mail uit.

’s Ochtends draai ik de douche open en dicht. Ik strik mijn schoenen, sluit de voordeur en zet mijn fiets op slot, maar verder wordt er niets onderbroken, kranen gaan meestal vanzelf stromen, alles glijdt door. Op het scherm van mijn telefoon verschijnt een vriendschapsverzoek van een oud klasgenoot.

We maken nauwelijks nog eindes. De punt is ouderwets, de pauze van de komma ook. We leven met superlijm en hoeven niet te leren om knopen te leggen.

Een vriend van mij werd verlaten door zijn vriendin en zoekt steun op internet, waar hij gedichten en citaten vindt, zoals; ‘Echte liefdesverhalen hebben geen gelukkig eind omdat liefdesverhalen nooit eindigen.’ Hij stuurt een smiley: het was dus geen echte liefde!

Vrienden adviseren hem dat Tinder beter werkt. Gewoon doorgaan, een nieuw begin.

Misschien troost het om te bedenken dat de mens altijd slecht is geweest in het verschil tussen begin en einde. De mythologische muzikant Orpheus kon niet zonder zijn gestorven geliefde Eurydice en zocht de onderwereld op. Hem wordt beloofd dat hij haar mee zal krijgen, mits hij niet achterom kijkt terwijl hij haar naar buiten leidt. Vlak voordat hij de onderwereld uitstapt, kijkt hij tóch. Hij kan het niet laten. Het einde van zijn tocht door de onderwereld, kon het begin zijn van een nieuw leven met haar. Maar hij vertrouwde niet genoeg op het begin om het einde aan te durven gaan.

Dit is mijn laatste column. Een punt op deze plek. Ik ga elders verder (vanaf januari onder andere wekelijks in Vrij Nederland).

Mijn goede vriendin C. belde en zei: „Toen je bijna twee jaar geleden met een column in nrc.next begon, zouden we het vieren.” We hebben dat nooit expliciet gedaan en dat lijkt me een heel goed teken. We bleven alsmaar nieuwe feestelijkheden zien. En ik heb liever genoeg gelegenheden om champagne te schenken dan genoeg geld om al die champagne daadwerkelijk te kopen.

Bij een vertrek wordt meestal opgesomd wat blijft: bijvoorbeeld dat handig ingevoerde Excelsysteem dat nu op de hele afdeling wordt gebruikt, 2,5 kilo as, een bouwput of een oeuvre.

Ik zeg gewoon tot ziens.