Bij Henk kon je al je kosten aftrekken

Wie: Henk, belastingadviseur

Waar: Utrecht

Kwestie: vals aangifte doen voor cliënten

Pas aan het eind van de zitting valt bij Henk het kwartje. De officier wil hem in principe een jaar de gevangenis in, waarvan de helft voorwaardelijk. En dan nóg matst ze Henk, want op zo’n groot bedrag staat eigenlijk anderhalf jaar. Maar Henk is in de zestig en dus hoeft dat niet. Wel moet hij drie jaar zijn adviespraktijk gesloten houden. „Verschrikkelijk” zegt hij, als de rechter een reactie vraagt. „Ik kan geen woord uitbrengen.”

Henk zit er zonder advocaat. Hij is als belastingadviseur gewend aan instanties en procederen. Maar van zijn eigen strafzaak kreeg hij geen dossier. „Dat geven we alleen aan de verdediging”, zegt de officier. Een half miljoen is de staat erbij ingeschoten. Henk hoort het voor het eerst. De voorzitter schorst en Henk gaat op de gang zitten. Hij tuurt stil op het FIOD-papier met de „nadeelberekening” die de officier hem gaf.

Alsof het een casino was

Henk was een half uur te laat, hij zat in de file. Een frauderende adviseur die jarenlang de Belastingdienst bespeelde alsof het een casino was, zo lijkt het. Altijd je klanten tegemoetkomen en invullen wat zij willen. Ook als je weet dat het niet kan of niet waar is.

Dat ging goed totdat de fiscus klikbrieven kreeg. Strekking: Henk heeft een uitkering en klust zwart bij, als belastingconsulent. De fiscus had nog nooit van adviseur Henk gehoord. Toch bleken er vanaf zijn computer jarenlang duizenden aangiften te zijn gedaan. Er was voor 2 miljoen euro aan „persoonsgebonden kosten” geclaimd. Daarvan was 1,7 miljoen niet te onderbouwen.

De FIOD pluisde acht aangiften uit en trof burgers die van Henk hun Herbalife afslankshakes mochten aftrekken, als dieetkosten. Of hun caravan, als medische kosten. Of medicijnen, die ze niet eens slikten. Henk deed voor zichzelf trouwens geen aangifte. De btw die hij de klanten berekende, droeg hij ook niet af. Bij de FIOD gaf Henk toe. Hij vulde posten in die niet waar waren. Iedere burger moet zijn aangifte naar eer en geweten invullen. Henk deed het omgekeerde. Geen eer en ook geen geweten, zo lijkt het.

Maar dan komt Henk binnen. Forse man, kaal hoofd, grote bril, grijs pak. Hij zet een diplomatenkoffer neer, legt een dik belastingdossier op tafel en spreidt de armen. „Ik laat de cliënten aan mijn bureau komen en dan zeg ik – laten we het bij de inspecteur proberen.” Medische kosten zijn immers „heel complex”. Daar is ruimte – en anders tekent Henk bezwaar aan. Ook in de zaken die justitie hem nu verwijt. Zijn cliënten zijn „bruut” overvallen door de FIOD. Daar zijn ze in paniek geraakt. Toen hadden ze al die bonnetjes niet meer. Maar die zijn er wel!

Het is toch een vrij beroep?

Henk ziet de inspecteur fouten maken – en als hij daarop wijst, komt de fiscus hem ook regelmatig tegemoet. De strafrechter moet dus wachten, tot al zijn bezwaren door de bestuursrechter zijn afgehandeld. Wat de FIOD over hem opschreef klopt niet. Dat hij de btw voor zichzelf hield en geen aangifte deed, ja, dat was natuurlijk fout, fout, fout. „Maar ik dacht, het is toch een vrij beroep?”

Henk wilde voor zijn klanten zorgen. Nee, opgeleid is hij niet. In 1978 probeerde hij wel even fiscaal recht, maar hij zakte. Daarna is hij controller geworden, bij een bedrijf. Z’n laatste fiscale bijscholing was uit 2005, toen hij stopte met werken.

De rechtbank veroordeelt Henk tot 10 maanden cel, waarvan 6 voorwaardelijk met een proeftijd en een beroepsverbod van 3 jaar. Het ontkennen en bagatelliseren op de zitting neemt de rechtbank hem „bijzonder kwalijk”.