Zo krijg je dus 81.000 Britse toeschouwers stil

Engeland werd zaterdag op het WK in eigen land uitgeschakeld door aartsrivaal Australië en werd uitgefloten door de fans. Een pijnlijke afgang voor de trotse rugbynatie die bij WK's tot nu altijd de kwartfinales haalde.

Verbijstering bij de Engelse rugbyfans tijdens het WK-duel in Londen tussen Engeland en Australië. Het gastland verloor zaterdag kansloos met 33-13 en is uitgeschakeld. Foto Niklas Halle'n/AFP

Het gebeurt nooit opTwickenham: duizenden Engelse rugbyfans die ver voor het eindsignaal het imposante stadion de rug toekeren. Maar Twickenham was Twickenham niet meer. Zo diep zat de pijn.

Met de vernederende nederlaag van de nationale ploeg tegen aartsrivaal Australië (33-13) werd een rampscenario werkelijkheid voor het organiserende land. Met nog een speelronde te gaan in de groepsfase stond zaterdagavond al vast dat niet Engeland, maar Australië en Wales groep A overleven. Die poule was vooraf betiteld als de groep des doods. Vier weken duurt het WK rugby in Engeland nog, maar de gastheren doen niet meer mee.

Voor het eerst niet bij de laatste acht

Kicked out of our own party’, constateerden de Engelse media bitter. Bij de zeven vorige WK’s gebeurde het nooit eerder dat het gastland al in de groepsfase werd uitgeschakeld. En Engeland ontbreekt voor het eerst in de geschiedenis bij de laatste acht; uiterst pijnlijk voor een ploeg die tot de favorieten werd gerekend.

De uitschakeling zal het WK geen goed doen, onverdiend was het allerminst. De Wallabies, die in het verleden zo vaak sneuvelden op het heilige gras, waren superieur, terwijl de talentvolle, maar jonge Engelse spelers niet opgewassen bleken tegen de immense druk. Hun lot was een week eerder al bezegeld, op dezelfde plek, tegen het gehavende Wales dat maar niet wilde wijken.

De Australiërs, oppermachtig in de scrum, vormden een veel hogere horde voor Engeland, dat kracht en bezieling tekort kwam en grossierde in fouten. „Het spijt me dat we iedereen hebben laten zitten”, zei een geëmotioneerde bondscoach Stuart Lancaster. Ondertussen werd hij uitgefloten door de overgebleven fans. Ook dat is zeldzaam in het rugby. „We hebben een geweldige groep, maar we hebben ook 24 spelers die hun eerste WK spelen. Dit doet ontzettend veel pijn.”

De grote vraag is of Lancaster, die jaren de tijd kreeg om deze WK-ploeg te smeden, mag aanblijven. Natuurlijk, de opgave was verre van eenvoudig voor Engeland. Australië en Wales waren vier jaar geleden niet voor niets de nummers drie en vier op het WK in Nieuw-Zeeland. Maar het thuisvoordeel, de rijke rugbyhistorie en de magie van Twickenham zouden het verschil maken, zo was de verwachting.

Maar Australië heeft geleerd van het magere jaar 2014, toen het in Londen kracht tekort kwam en met 26-17 verloor van Engeland. Onder bondscoach Michael Cheika keerde het zelfvertrouwen terug, en inmiddels groeit het gevoel dat de Wallabies bezig zijn aan een bijzondere missie. De ploeg weet zich gesterkt door de geschiedenis. Twee keer werd Australië wereldkampioen, beide keren in het Verenigd Koninkrijk: in 1991 in Engeland en in 1999 in Wales.

Ontketende ‘Iceman’

Zaterdag werd Australië voortgestuwd door een ontketende fly-half, Bernard Foley, die met een ware masterclass 81.000 toeschouwers stil kreeg. De 26-jarige ‘Iceman’ uit Sydney was overal tegelijk en scoorde 28 van de 33 punten: twee formidabele try’s, drie koelbloedige conversies en vier klinische penalty’s.

Na de eerste twee weken van het WK lijkt het er dus toch weer op dat de landen van het zuidelijk halfrond de dienst gaan uitmaken. Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en Australië wonnen zes van de zeven WK’s, Engeland (2003) is het enige land boven de evenaar dat de wereldtitel won.

Zonder Engeland gaat de Europese focus naar Frankrijk, dat drie keer de finale van het WK bereikte, maar nooit won. Ierland is een sterke outsider als winnaar van de laatste twee Zeslandentoernooien, maar het haalde op het WK nog nooit de halve finales. Wales zal met al het blessureleed vermoedelijk tekortkomen, Schotland is te ver weg gezakt om te kunnen verrassen.

Bondscoach Cheika weigert zich rijk te rekenen na de knappe prestatie van zijn team. Hij spoort zijn spelers vooral aan nederig te blijven met het oog op het zwaarste deel van het toernooi dat nog volgt. „Het wordt alleen maar moeilijker nu, met een opgepompt Wales dat op ons wacht. Maar ik ben trots op de mannen. Het is hier nooit makkelijk. Het lawaai hier is als een tsunami die op je afkomt.”

Komende zaterdag maken Australië en Wales in een directe confrontatie uit wat de beste ploeg is in groep A.