Kozelj bezingt haar leven op aangename retromuziek

Zoals een popzanger zijn eigen levenservaringen bezingt, zo wil de mezzosopraan Barbara Kozelj bij de strijkers van het Nederlands Kamerorkest zingen over haar leven. Maar een klassieke singer-songwriter is Kozelj niet. Haar levensverhaal werd onder de titel Dobro Do vervat in acht episodes met poëtische liedteksten van muziekjournalist en radiopresentator Lex Bohlmeijer. De muziek, met een extra instrumentaal tussendeel Folk Dance, werd gecomponeerd door Max Knigge (1984), die zelf dirigeert.

En zo bezingt Kozelj in dit unieke project haar leven, dat begon in Slovenië en zich nu goeddeels afspeelt in Nederland. Bijna objectief vertellend op veelal geserreerde muziek klinken veel teksten. Over zingen in een kinderkoor gaat Godin in spijkerbroek. Donker drama, als haar vader haar thuis wil houden, extatische emoties over haar grote liefde, vertederende schattigheid als ze het kinderliedje Do do dobro mixt met Paul van Ostaijens Marc groet ’s morgens de dingen. De muziek van Knigge is prettig retro of tijdloos, al is de expressiviteit beperkt door het ontbreken van blazers.

De impact van Dobro Do viel echter in het niet bij de omlijstende muziek; het Adagietto uit de Vijfde symfonie van Mahler, een liefdesbrief aan Alma Schindler. En het Tweede strijkkwartet ‘Intieme brieven’ van Janácek. Het Rondo voor viool en strijkorkest van Schubert valt buiten die programmering: ‘gewone’ welluidende muziek met Gordan Nikolic als solist.