Engelse rugbyers vernederd, op hun ‘eigen’ WK

Voor gastland voltrekt zich unieke uitschakeling in groepsfase, Australische fly-half Foley krijgt in zijn eentje 81.000 toeschouwers stil.

Engelse rugbyfans na het duel tegen Australië op Twickenham, zaterdag. Foto AFP/NIKLAS HALLEN

Het gebeurt nooit opTwickenham: duizenden Engelse rugbyfans die ver voor het eindsignaal het imposante stadion de rug toekeren. Maar Twickenham was Twickenham niet meer. Zo diep zat de pijn.

Met de vernederende nederlaag van de nationale ploeg tegen aartsrivaal Australië (33-13) werd een rampscenario werkelijkheid voor het organiserende land. Met nog een speelronde te gaan in de groepsfase stond zaterdagavond al vast dat niet Engeland, maar Australië en Wales groep A overleven. Vooraf was die poule betiteld als de groep des doods. Vier weken duurt het WK rugby in Engeland nog, maar de gastheren doen niet meer mee. ‘Kicked out of our own party’, constateerden de Engelse media bitter. Bij de zeven vorige WK’s was het niet voorgekomen dat het gastland al in de groepsfase werd uitgeschakeld. En Engeland ontbreekt voor het eerst bij de laatste acht; pijnlijk voor een ploeg die tot de favorieten werd gerekend.

De uitschakeling zal het WK geen goed doen, onverdiend was het allerminst. De Wallabies, die in het verleden zo vaak sneuvelden op het heilige gras, waren superieur, terwijl de talentvolle, maar jonge Engelse spelers niet opgewassen bleken tegen de immense druk. Hun lot was een week eerder al bezegeld, op dezelfde plek, tegen het gehavende Wales dat maar niet wilde wijken.

De Australiërs, oppermachtig in de scrum, vormden een veel hogere horde voor Engeland, dat kracht en bezieling tekort kwam en grossierde in fouten. „Het spijt me dat we iedereen hebben laten zitten”, zei een geëmotioneerde bondscoach Stuart Lancaster, die uitgefloten werd door de overgebleven fans. Ook dat is zeldzaam in het rugby. „We hebben een geweldige groep, maar we hebben ook 24 spelers die hun eerste WK spelen. Dit doet ontzettend veel pijn.”

De grote vraag is of Lancaster, die jaren de tijd kreeg om deze WK-ploeg te smeden, mag aanblijven. Natuurlijk, de opgave was verre van eenvoudig voor Engeland. Australië en Wales waren vier jaar geleden niet voor niets de nummers drie en vier op het WK in Nieuw-Zeeland. Maar het thuisvoordeel, de rijke rugbyhistorie en de magie van Twickenham zouden het verschil maken, zo was de verwachting.

Maar Australië heeft geleerd van het magere jaar 2014, toen de ploeg in Londen zichtbaar kracht tekort kwam en met 26-17 onderuitging tegen Engeland. Onder bondscoach Michael Cheika keerde het zelfvertrouwen terug, en inmiddels groeit het gevoel dat de Wallabies bezig zijn aan een bijzondere missie. De ploeg weet zich gesterkt door de geschiedenis. Twee keer werd Australië wereldkampioen en beide keren gebeurde dat in het Verenigd Koninkrijk: in 1991 in Engeland, in 1999 in Wales.

Zaterdag werd Australië voortgestuwd door fly-half, Bernard Foley, die met een ware masterclass 81.000 toeschouwers stil kreeg. De 26-jarige ‘Iceman’ uit Sydney was overal tegelijk en scoorde 28 van de 33 punten: twee formidabele try’s, drie koelbloedige conversies en vier klinische penalty’s.

Zuidelijk halfrond

Na de eerste twee weken van het WK lijkt het er dus toch weer op dat de landen van het zuidelijk halfrond de dienst gaan uitmaken. Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en Australië wonnen zes van de zeven WK’s, Engeland (2003) is het enige land boven de evenaar dat de wereldtitel won.

Bondscoach Cheika weigert zich rijk te rekenen. Hij spoort zijn spelers vooral aan nederig te blijven. „Het wordt alleen maar moeilijker, met een opgepompt Wales dat op ons wacht. Maar ik ben trots op de mannen. Het is hier nooit makkelijk. Het lawaai hier is als een tsunami die op je afkomt.” Zaterdag maken Australië en Wales onderling uit wie de beste is de groep.

Nu de rol van Engeland is uitgespeeld gaat de Europese focus naar Frankrijk, dat drie keer de WK-finale bereikte, maar nooit won. Ierland, dat gisteren de kwartfinale bereikte door een moeizame zege op Italië (16-9), is outsider. De winnaar van de laatste twee edities van het Zeslandentoernooi haalde nooit de halve finales van het WK. Wales zal met al het blessureleed vermoedelijk tekort komen.