Over de haag

Oproep van de Kamer

Moties. Ze maken deel uit van het parlementaire handwerk, maar is er een burger die weet wat het is? Een voormalige politiek redacteur van deze krant schepte er zelfs eer in het woord ‘motie’ nimmer in zijn artikelen te gebruiken. In plaats daarvan schreef hij ‘oproep van de Kamer’. Want dat is een motie: het parlement verzoekt de regering (of zichzelf) om iets te doen.

Dat wilt u zelf niet

Afgelopen week gebeurde het omgekeerde: de regering verzocht de Kamer iets te doen. Of beter: niet te doen. Tijdens de Algemene Financiële Beschouwingen vroeg staatssecretaris Wiebes (Financiën, VVD) aan Tweede Kamerlid Merkies (SP) diens motie over vermogenswinstbelasting in te trekken. De oproep van Merkies was van zo lage kwaliteit, vond Wiebes, dat hij hem met klem aanraadde „dit op geen enkele manier onderdeel te maken van de parlementaire geschiedenis”.

Gewoon indienen

Kon de motie dan niet verbeterd worden, wilde Merkies weten. De staatssecretaris: „Daarvoor kunt u zich vervoegen bij mijn politiek assistent.” Een opmerkelijk inkijkje in de politieke praktijk. Overleg over een motie tussen Kamer en kabinet gebeurt vaker – je wilt toch dat je motie wordt aangenomen – maar doorgaans achter de schermen en niet in het debat. Overigens dient Merkies zijn motie gewoon in, leert navraag. Of die een meerderheid krijgt bij de stemmingen morgen, betwijfelt ook hij. „Ik moet het zien.”

Verplicht: kraanwater

Van sommige moties zijn de gevolgen nog dagelijks voelbaar in de Tweede Kamer. Zo vroeg Gerda Verburg (CDA) op haar laatste dag als Kamerlid in 2011 om de verkoop van gebotteld water in het parlement te staken: te duur en te milieubelastend. De Kamer schaarde zich achter Verburgs oproep. Sindsdien krijgen bezoekers van het Kamerrestaurant uitsluitend Haags kraanwater voorgeschoteld – plat of met bubbels. Dat leidt zo nu en dan tot gemopper van parlementariërs: waarom geen Sourcy of Spa?