Knallende bietjes met kokos

Bijzonder Wouw is een klein plaatsje tussen Roosendaal en Bergen op Zoom. Vroeger was het een van de voornaamste kerkdorpen in de buurt. Dat is nog duidelijk te zien aan de werkelijk enorme laatgotische Sint-Lambertuskerk. Met een beetje proppen passen alle 4.900 inwoners er wel in, denk ik. Aan het pleintje naast de kerk –

Bijzonder

Wouw is een klein plaatsje tussen Roosendaal en Bergen op Zoom. Vroeger was het een van de voornaamste kerkdorpen in de buurt. Dat is nog duidelijk te zien aan de werkelijk enorme laatgotische Sint-Lambertuskerk. Met een beetje proppen passen alle 4.900 inwoners er wel in, denk ik. Aan het pleintje naast de kerk – in een statig gebouwtje dat volgende de Romeinse cijfers boven de deur uit 1923 stamt – zit een restaurant met een ster: Mijn Keuken.

Op het eerste gezicht is het echt zo’n ouderwetse Michelintent: een beetje truttige inrichting, hier en daar wat moderne kunst, een biertje komt met een metalen onderzetter. Constant de stoel aanschuiven of meelopen naar het toilet vind ik vaak een beetje overdreven. Maar dat ze een cloche over je bord zetten om het warm te houden als je even van tafel bent, vind ik wel weer heel chic. De bediening (in speelse, roze overhemden, die wel een beetje vloeken met de beige-bruine muren) is zeer beleefd, maar ze voelen de sfeer aan tafel goed aan: gaandeweg wordt het allemaal wat losser en gezelliger.

Op het bord

Een avondje Mijn Keuken is niet goedkoop. Een menu van vier gangen kost 70 euro. Dat menu kan telkens met twee gangen worden uitgebreid tot aan twaalf voor 135 euro. Wat krijg je daarvoor? Om te beginnen een tafel vol fijne amuses (waaronder watermeloen met sumak en geitenkaascrème, een wittechoco-blauwekaasbonbon en een tartelette met appel-gelebiettartaar en haringkuit en spek). En een serie verfijnde en technisch knappe gerechten.

Twee gangen vallen wat tegen. De tartaar van diamanthaas met artisjok, parmezaan, ansjovis, pesto, baby romainesla en een misplaatst plakje mozzarella roept enorme eetcafé-carpaccio-associaties op. En de zeebaars met pekelcitroen en vadouvan wordt overschreeuwd door bloemkool. Zonde.

Er zitten ook prachtige dingen tussen. Om te beginnen de tartaar van harder, stevig maar mals. De pijnboompitjes erdoor zijn een slimme vondst, verder is er niet veel mee gedaan en dat is prima want harder is een smaakvolle vis. De mollige kokkels en scheermessen erop zijn zoet en zuiver. De smaakmakers, een ponzu-dressing en fenegriekschuim, zijn subtiel aanwezig. Het gerecht is met veel gevoel uitgebalanceerd. Later krijgen we ook nog een perfect gegaarde, rode mul in chorizo-broodkruim met een bospeensaus en chorizo-olie. Weer knap om de vurige, vlezige chorizosmaak met de vis te laten spelen, zonder hem te overheersen. De oranje, friszure bospeencrème en melkwitte, aardse zalf van zoetzoute meiknol vormen een mooi blussend contrast.

De geprakte Ratte-aardappels met dragon, gesmoorde prei en een saus van gerookte schelvis is waanzinnig lekker. Dat gerecht heeft meer dan genoeg aan een drietal vette mosseltjes – de schol is eigenlijk niet nodig, laat staan de weinig duurzame paling (die rooksmaak zit toch al in de saus). Voor de vegetariërs blijft deze combi fier overeind met perfect gegaarde minipaksoi en basilicumolie. Ook bijzonder elegant is de combinatie van zoetzoute radijs, rauwe meiknol, beukenzwammetjes, selderij en zomertruffel: aards, knapperig en fris. Helaas houdt Mijn Keuken het geen tien gangen vol om de vegavarianten even goed te laten slagen als de gewone gerechten. Toegegeven, daar adverteren ze ook niet mee. Maar drie of vier keer groene asperge is toch wat fantasieloos.

Eindoordeel

De gerechten bij Mijn Keuken zijn van hoog niveau – die ster is terecht. Het is heel duidelijk dat er aan ieder bord dat de keuken verlaat ontzettend veel tijd, zorg en aandacht is besteed – daar betaal je voor. De smaken zijn subtiel en verfijnd, maar de combinaties niet echt verrassend of vernieuwend. Dat zou vaker het geval mogen zijn (zoals bij het toetje van biet met kokos, vijg en kersensaus met een vleugje kaneel – dat knalt van het bord). Naast de chef verdient ook de sommelier absoluut complimenten, de wijnen zijn stuk voor stuk zeer lekker en bovenal voortreffelijk bij de gerechten gekozen. En achter het truttig-chique voorkomen is Mijn Keuken eigenlijk gewoon een heel gezellige tent.