Volwassen

Elke week pas ik op bij twee jongetjes, broertjes van 1 en 3 jaar oud. Over het algemeen verlopen die avonden rustig. Na een uurtje spelen breng ik ze een voor een naar bed, lees nog een boek voor en dan vallen ze vanzelf rustig in slaap.

Maar deze keer blijft de jongste zachtjes dooremmeren, vermoeid dat hij is. Zijn broer ergert zich aan het geluid dat zijn kamer inkomt. Halverwege, tijdens het naar-bed-gaanritueel, kijkt hij me opeens serieus aan en zegt: „Toen ik vroeger zo klein was, huilde ik nooit!”