Hellmann’s krekels

We zaten op haar weelderige dakterras, dronken oude, amberkleurige cachaca, aten krabpasteitjes en terwijl de zon zakte over de baai van Ipanema, vertelde mevrouw X me het volgende verhaal. Ze sprak Portugees, dus het zou kunnen dat ik er een paar details bij gefabuleerd heb, maar dat moet u me maar vergeven. En mocht u zich halverwege afvragen waar dit heen gaat: er komt een culinaire staartje dat u zal verrassen.

Goed, het verhaal. Een vriendin van mevrouw X was getrouwd met een hoge ambtenaar. Het kwam deze vriendin ter ore dat haar man een minnares had die hij wekelijks op hetzelfde tijdstip ontmoette in een hotel. Ze besloot hem op heterdaad te betrappen. Daartoe sloot ze zichzelf op in de kast van de bewuste hotelkamer, waar zich enige tijd later inderdaad haar echtgenoot en zijn liaison nestelden en zich overgaven aan het liefdesspel.

De bedrogen vrouw sprong uit de kast en ging haar overspelige gade te lijf. Waarop de maîtresse op haar beurt de aanval opende op haar rivale. Een schermutseling die zo uit de hand liep dat de politie eraan te pas moest komen en waar, gezien de publieke positie van de echtgenoot, de kranten de volgende dag vol van stonden.

Omdat het hart van de vriendin van mevrouw X gebroken was, ging zij op reis. Zo kwam ze terecht bij een indianenstam in het hart van de Amazone, waar op dat moment een van de dorpsoudsten op zijn doodsbed lag. Ze zag hoe de medicijnman een kruidendrankje brouwde en hoe de stervende hiervan zijn krachten terug kreeg. Een wonder.

Het hart van de vrouw was echter nog niet geheeld en zij reisde verder. Opnieuw kwam zij terecht in een indianendorp, waar zij dit keer niet een oude man maar een jong meisje ernstig ziek vond. Ze herinnerde zich het drankje van de medicijnman en hoewel zij de gebruikte kruiden niet bij naam kende verzamelde zij ze, bereidde er een elixer van en gaf het het meisje te drinken. Het doodzieke kind opende haar ogen en herstelde binnen een etmaal.

Dit was misschien nog wel een groter wonder, zo groot dat nu ook het hart van de vriendin van mevrouw X genezen was. Maar voordat zij, eindelijk verlost van haar verdriet, de thuisreis aanvaardde, kreeg zij een feestmaal aangeboden. Op het menu stond iets dat ze nooit eerder gegeten had: gebakken krekels. En nu komt het. Weet u waar die krekels naar smaakten? Hellmann’s mayonaise.

Is het echt waar? vroeg ik mevrouw X. Geen andere willekeurige mayonaise? Echt waar, zei ze. Het was Hellmann’s. En we namen nog een krabpasteitje.