Zachte krachten van de islam in glossy gegoten

Je vindt deze week twee nieuwe, religieuze glossy’s in de schappen. De een is heel aardig, de ander niet.

Mohammed

Bijbel-glossy

Het is niet altijd makkelijk om in Nederland een gewone moslim te zijn. Aanslagen door moslimterroristen en gruwelijke, deels religieus geïnspireerde burgeroorlogen in het Midden-Oosten besmeuren hier het algemene beeld van de islam. Een godsdienst die hier ooit te boek stond als weinig bedreigend en zelfs een tikje mysterieus: met veel mystieke stromingen en ook mooie abstracte kunst. Die tijd is voorbij. Honderdduizenden moslims die verder ook maar gewoon hun leven leiden, moeten zich nu verweren tegen een negatief imago en felle godsdienstkritiek.

De nieuwe glossy Mohammed wil hen helpen en dat lukt vrij aardig. Net zoals de Jezus-glossy eerder dit jaar een ánder, hipper en ondogmatisch christendom wilde tonen, laat het tijdschrift zien dat er ook andere moslims zijn dan de vreemde lui die vooral het nieuws halen. En die gewone moslims zien hun godsdienst als een boodschap van vrede, niet van geweld. ‘Radicalisering is een sociale afwijking door een gebrek aan vermogen tot aanpassing aan geldende waarden en normen in de mainstream maatschappij’, noteert de onderwijsadviseur Adel Gharsallah weinig zachtzinnig in een verhaal over opvoeding. De islamhaters zullen het allemaal wel afdoen als ‘takiyya’, geniepige misleiding van ongelovigen, maar dat lijkt me onzin.

In zijn inleiding maakt initiatiefnemer en Moslimkrant-hoofdredacteur Brahim Bourzik snel duidelijk wat het probleem is: ‘De Profeet is gegijzeld door zowel salafisten als de antiislambeweging.’ Volgens salafisten is over de islam geen enkele discussie mogelijk en volgens anti-islamisten is de Profeet het ultieme kwaad. Het resultaat: ‘een woestijn van emoties en wantrouwen (...) culturele onveiligheid heerst alom.’ Die impasse wordt niet doorbroken door harde woorden over radicalen.

De glossy bevat ook een leuk stuk over moslimseks onder de kop: ‘De Profeet hield van voorspel.’ Tederheid, liefde en vriendelijkheid zijn belangrijk, schrijft Imad el Kaka. En Abdelkader Benali blaast de loftrompet over Mohammeds lievelingsrecept: het lamsgerecht tharid (kan trouwens ook met kip).

Ondertussen komen op gemoedelijke toon bijna alle moderne brandende islam-kwesties langs (criminele jongeren, hokjesgeest, vrijheid van meningsuiting, geweldprediking, en zelfs: was Mohammed pedofiel? Antwoord: nee).

Natuurlijk wordt de sterke ‘Mohammed had dat ook!’-sfeer ook weleens potsierlijk, zoals in het stuk over ouderenzorg waarin wordt beweerd dat Mohammed óók al waarschuwde tegen te veel zorg. Tja. Maar de basisboodschap blijft in deze tijd verfrissend: pas de inzichten uit de zevende eeuw aan aan déze tijd.

Toevallig tegelijk met de Mohammed ligt nu ook een andere religieuze glossy in de winkel, van dezelfde initiatiefnemers als van de redelijk succesvolle Jezus-glossy. Maar wat een verschil! De Jezus was verrassend, alleen al door de modeplaten met Pontius Pilatus. Maar de Bijbel-glossy is gewoon de – licht geïllustreerde – tekst van het héle Nieuwe Testament op glimpapier. Het enige is dat je via een app een aantal pagina’s kan scannen voor extra content. Dan krijg je een liedje van Elvis Presley. Of een filmpje van een discussie op een basisschool. Nogal willekeurig en vrij zinloos.