Neem de gevoelens van álle mensen serieus

Wie maar even twijfelt over de massale toestroom van vluchtelingen, laadt meteen de verdenking van racisme op zich. Onzin, vindt Leefbaar Rotterdam-raadslid Ronald Buijt, mijn kiezers leven in wijken waar al 75 procent Marokkaan, Turk of Pool is.

Ter Apel. Foto Kees van de Veen

Aparte woonwijken. Aparte datingsites. Aparte politieke partijen. Zelfs aparte verzekeringen. De scheiding tussen hoger en lager opgeleiden was nog nooit zo groot. Ook de discussie over de vluchtelingen loopt langs deze lijn. Als we niet uitkijken dreigt een substantieel deel van de samenleving met nog meer wrok naar de politiek te kijken en zullen nog meer mensen met hun rug naar de maatschappij komen te staan.

‘Je hebt mensen die de vluchtelingen met open armen opvangen en je hebt mensen die ze met de gestrekte rechterarm tegenhouden.’ Dit zei Twan Huys als anchorman van Nieuwsuur. Zo zie je maar weer: wie maar even twijfelt over de massale toestroom, laadt meteen de verdenking van racisme op zich. Met plaatsvervangende schaamte kijkt de geslaagde bovenlaag naar de rauwe, eenvoudige mensen die zich ongenuanceerd en emotioneel uitlaten bij voorlichtingsavonden over een azc.

Uit onderzoek blijkt dat vooral ouderen, lager opgeleiden en de lagere middenklasse zich grote zorgen maken over de schier onophoudelijke stroom asielzoekers. Machteloos zien ze hoe azc’s overal als paddenstoelen uit de grond verrijzen. Op tv zien ze ‘hordes asielzoekers Europa bestormen’. Maar die angst zien zij nauwelijks verwoord in de media. Zij zien vooral beelden van Nederlanders die zich bekommeren om het lot van de vreemdelingen. Duizenden mensen melden zich aan bij het Rode Kruis als vrijwilliger. Kleding en andere spullen zijn reeds ingezameld. Kinderen maken tekeningen op school en geven knuffels. Elke dag weer verschijnt er een trits journalisten, deskundigen en bestuurders op tv die verklaren dat het in de jaren 90 nog veel massaler was, dat het maar om 0,02 procent van de Europese bevolking gaat, dat er in de buurlanden van Syrië vele miljoenen mensen meer worden opgevangen, dat vluchtelingen een verrijking voor Nederland zijn en dat Hongarije en Slovenië de vooruitgang van Europa blokkeren met hun weigering vluchtelingen op te nemen.

Werkelijk stuitend hoe er over een grote groep bezorgde (vaak laag opgeleide) Nederlanders heen wordt gedenderd. Wat heb je eraan dat er in de jaren 90 nóg meer vluchtelingen waren als je nu al drie jaar zonder baan zit? Wat doet het jou dat het in totaal om slechts 0,2 procent van de totale Europese bevolking gaat als nu al 75 procent van jouw wijk bestaat uit mensen die uit Marokko, Turkije of Polen komen? Wat zegt het jou dat er in Jordanië een miljoen Syrische vluchtelingen zijn als er bij jou om de hoek een azc wordt geopend zonder dat je er iets over te zeggen hebt? En waarom moet je dat Somalische gezin in de straat als een verrijking zien terwijl werkloosheid, uitkeringsafhankelijkheid en criminaliteit onder deze groep torenhoog is? Hoezo blokkeert Hongarije de Europese vooruitgang terwijl jij wenste dat jouw premier slechts 10 procent van de ruggengraat van Viktor Orbán zou hebben?

Nagenoeg niemand geeft deze mensen het idee dat er ook maar op enige wijze rekening met hen wordt gehouden. Integendeel: deze mensen zien dat asielzoekers voorrang krijgen bij de toewijzing van sociale huurwoningen waar zijzelf jarenlang voor op een wachtlijst staan. Ze lezen dat er aan de ene kant wordt bezuinigd op verzorgingshuizen en er aan de andere kant extra geld naar de asielzoekers gaat. Ze horen de ChristenUnie zelfs voorstellen dat mensen die asielzoekers in huis nemen belastingvoordeel moeten krijgen, terwijl wanneer zij hun vader in huis nemen, omdat hij niet meer naar een verzorgingshuis kan, ze dan juist extra belasting moeten betalen.

Hoewel ze merken dat velen in hun omgeving er hetzelfde over denken en dezelfde angsten hebben, voelen vele ouderen en laag opgeleiden zich gemuilkorfd door het dedain waarmee er tegen en over hen gesproken wordt. Velen voelen zich weggezet als tokkie, intellectueel overtroefd door de Twan Huysen van deze wereld. Doel van deze vernedering is dat ook zij uiteindelijk de massale instroom als een onvermijdelijk gegeven zullen accepteren. Net zoals sommigen van hen dat hebben moeten doen met de multiculturele samenleving en de Europese besluitvorming.

Geen burgemeester durft nee te zeggen

Links Nederland telt op het moment haar zegeningen. De aangrijpende foto van het dode jongetje op het strand heeft zijn uitwerking niet gemist. Er is geen burgemeester of wethouder meer te vinden die nog nee durft te zeggen tegen opvang. Zij zijn bestuurders voor al hun inwoners, maar negeren consequent de bezwaren en frustraties van vaak meer dan de helft van hun inwoners. Bijeenkomsten, als ze al gehouden worden, dienen louter om ‘vooroordelen weg te nemen’.

Terwijl bijna 70 procent van alle Nederlanders wil dat de grenscontroles hersteld worden, is er buiten Wilders geen politicus die durft te zeggen dat de grens nu op slot moet. Zo drijven zij ook mensen met een genuanceerdere mening in de armen van de PVV. Op enkele helden na (Bart Schut, Arnold Karskens, Wierd Duk, Syp Wynia) is het een zeldzaamheid als een journalist of deskundige openlijk vraagtekens zet bij de eenzijdige beeldvorming en berichtgeving. Waarschijnlijk bang om verstoten te worden uit de club van Gutmenschen. Bang om ervan beticht te worden die rechterarm wel erg hoog op te tillen.

Wanneer de indruk blijft bestaan dat de massale instroom nog jarenlang doorgaat, dan kan de frustratie zomaar escaleren. De veenbrand van 2002 is nooit helemaal gedoofd.

Waar ‘Mutti’ Merkel eerder nog opmerkte dat ‘er geen tolerantie is voor hen die niet willen helpen’, zei premier Rutte laatst dat mensen die zich zorgen maken over de massa-immigratie niet op voorhand racisten zijn. Het wordt tijd dat Rutte zich eindelijk óók eens de premier van alle Nederlanders toont en genoemde gevoelens serieus neemt. Niet met vage vergezichten. Ook zeker niet door de boze burger klakkeloos naar de mond te praten. Maar door duidelijkheid te verschaffen over de kosten en wanneer de grens is bereikt wat Nederland qua opvang aankan.