Meer dan zomaar een dierenwinkel

In de dierenwinkel aan de West-Kruiskade komt de jeugdige cliëntèle niet alleen voor de vogeltjes, cavia’s en vissen maar ook voor eigenaar Esdra, die als een vader voor hen is.

Olivier Gambier (18) met leguaan ‘Nigel’ Foto's Robin Utrecht Foto Robin Utrecht

Esdra Baris is een fenomeen. Hij drijft al jaren een van de leukste winkels van Rotterdam, de Rimboe aan de West-Kruiskade, op een steenworp afstand van het Centraal Station. De Kade, zoals de bewoners de straat liefkozend noemen, terwijl het niets van een kade wegheeft, begint Chinees, met grote oriëntaalse supermarkten, eethuisjes en massage- en nagelsalons. Dan komen de Suri’s met hun eten, winti, Brazilian real hair en het vet van kokosnoot. En de Hindoestanen met hun goud, sari’s en kaarsen voor en tegen werkelijk álles: liefde, verdriet, competitie, jaloezie, succes. Ten slotte de Marokkanen en Turken met brood, gebak, huishoudelijk plastic en vissen van over de hele wereld. De Hollandse winkels liggen tussen de rest ingeklemd. Slagerij Schell van slager Freek met de afzonderlijke blokindeling van de koeling voor boeddhisten, Hindoestanen, Suri’s, Hollanders en moslims. En dierenwinkel De Rimboe van Esdra dus.

Bij de Rimboe komt iedereen. Voor de vogeltjes, de cavia’s, de vissen, de papegaaien, de konijnen. En de gesprekken. De kippen buiten in hokken voor de deur kopen de mensen niet alleen voor de gezelligheid of eieren, maar ook voor voodoorituelen, zegt Esdra. De konijnen worden vooral door moeders gekocht, terwijl het herenpubliek meer oog heeft voor de gevederde vrienden.

Natuurlijk hebben ze bij De Rimboe ook gewone klanten. Maar wat de winkel bijzonder maakt, is het vaste publiek. Jongeren uit de buurt, van diverse pluimage, voor wie de winkel een soort buurthuis is. Die een handje helpen, of hun verhaal komen doen bij Esdra die als een vader voor hen is. Gewone jongens en meisjes van wie sommigen elders als probleemjongeren zouden worden getypeerd, maar die bij de 40-jarige Esdra, uit tuindorp Vreewijk, gewoon wat structuur leren: wat het is om te helpen en waardevol te zijn.

Zoals vedergewicht-talent Henkie Moses (19), die tot zijn achtste op blote voeten door het oerwoud van Suriname rende en nu 40 paar brandschone Nike trainers in dozen bewaart. En Erkan, die in de beveiliging zit en alleen maar Nederlandstalige muziek op zijn playlist heeft staan, met bovenaan zijn nieuwe ontdekking Met de vlam in de pijp van Henk Wijngaard. „Beter dan Hazes!”, roept hij. Buurvrouw Vesna uit Servië komt twee keer per dag de boel controleren, zegt te pas en te onpas „Maak nie uit!” en zoent met Picacu, de rode Ara papegaai die dienst doet als mascotte. En de jonge vogelliefhebbers Wail en Nasr die om de beurt helpen bij het vullen van zakjes zangzaad.

Kongolo en Boëtius

En de rest van de cast van deze multiculti-soap: Nico, Chino, Patrick, Erdem, Turan, Appie Spier en Appie Djelabba, Kityanna, Keighley, Hilal, Tess, Toothstick, Fanta, Yasmina, Sami, Richelle, Soulaiman, Lotte, Nana, Soufiyan, Nassr... En af en toe, als je geluk hebt, een guest appearance van voetbalgrootheden als Armenteros, Kongolo en Boëtius. „Komen ze voer kopen voor hun vogels”, zegt Esdra. „Die Boëtius kwam hier al van kleins af aan, maar dan worden ze groter en dan verlies je ze uit het oog. Onlangs stond-ie ineens weer hier in de zaak. Al die jongens erom heen, ‘Boëtius! Boëtius!’ Hij is nu 21, speelde bij Feyenoord, nu bij Basel. Hij heeft dwergpapegaaien en zijn moeder is tramconductrice.”

Het is nooit stil in de Rimboe. De één komt voor vogelvoer, of voor gedroogde buffeloren voor de hond. De ander is op zoek naar rattengif, advies of muizen voor zijn boa constrictor. Er hangen altijd wel kinderen rond. Ze mogen de dieren verzorgen, de vloer aanvegen en heel soms de kassa doen. Tientallen buurtkids hebben al stage gelopen bij ‘Mr. Rimboe’, zoals sommige kleintjes Esdra noemen. Mr. Rimboe, die altijd streng maar rechtvaardig is. Kleine Cabomeisjes, stoere Turken, brutale Marokkies, allemaal leren ze van Esdra om met twee woorden te spreken tegen de klanten, wat het betekent om op tijd te komen en om van de dieren te houden. Soms komen jeugdige bezoekers met hun vader of moeder, maar vaak wippen ze ook alleen langs, na school, op weg naar huis. „Sommige ouders droppen hun kids hier gewoon voor een paar uur”, zegt Esdra, „gaan ze zelf effe shoppen. Goedkoper dan Blijdorp!”

Terreurdaden IS

Er is druk digitaal verkeer onder de vaste bezoekers van de Rimboe. Ze WhatsAppen wat af, over het wel en wee van de Kade. Dierenfilmpjes, foto’s, liefdesverklaringen, roddels en geluidsfragmenten gaan over en weer. Maar ook hoe er door een paar domme Kadeboys gereageerd wordt op de zoveelste terreurdaad van IS bijvoorbeeld.

„Ze steken hun duim grijnzend naar elkaar op. En zeggen dat als het kalifaat ook hier eenmaal een feit is hun broeders mijn dierenwinkel heus wel met rust zullen laten. Ik zeg: naaaaa! En gooi ze de deur uit.”

Vandaag loopt oud-stagiair Erkan binnen. Een lange atletische jongen. Hij omhelst Esdra onstuimig. „Vriend, vriend.” Hij slaat hem op zijn rug, ze omhelzen elkaar opnieuw.

Nieuwe vondsten

Esdra is een marketinggenie. Steeds verbaast hij weer met zijn vondsten om de verkoop van zijn waar te stimuleren. Tijdens het WK voetbal verkocht hij ‘WK-Vissen’ en ‘Samba-guppies’. In de aanloop naar Koningsdag vult hij de bodems van miniviskommen met rode, witte en blauwe steentjes. De oranje goudvis maakt het plaatje af. „Koningsvissen”, staat er dan op een handgeschreven kaartje bij. „Wederom een groot commercieel succes”, lacht Esdra. Net zoals de kuikens waarmee hij met Pasen traditioneel en tegen protesten van de dierenrechtenactivisten in een groot deel van zijn winkel vult. Waar ze vandaan komen is onbekend, maar ze gaan grif van de hand, vijf euro per stuk.

Rond een enorme bak vol stro, warme lampen en geel pluis midden in de zaak was het afgelopen lente weer een komen en gaan van ouders en kinderen.

Jongens met Gucci-petten

Een Chinese man op de fiets stapt af om samen met zijn dochtertje het zacht gele wonder te bekijken. Twee jongens met hun Gucci-petten koket scheef en hoog op hun kop en hun schoudertasjes van Louis Vuitton schuin over hun borst komen binnen om er twee te kopen.

Die zijn van restaurant Madera House, zegt Esdra. „Ze zijn al drie keer terug geweest. Steeds voor een nieuw beessie.”

Madera is een betrekkelijk nieuw restaurant een stuk verderop, op het Tiendplein. Gericht op vooral de Marokkanen uit de buurt. Meisjes drinken er thee, families vieren er verjaardagen. Het is er non-alcoholisch en het loopt als een trein. Zou het tot kippen uitgegroeide dons er nu op een bureau rondlopen, voorzichtig voetje voor voetje, tussen de rekeningen en nieuwe menu’s?

Afgelopen week rolde cartoon character ‘Boos Meisje’ op roze skates de Rimboe binnen. Haar in zwarte leggings verpakte benen lijken eindeloos lang. Haar echte naam is Kityanna, ze is Kaapverdiaans en heeft een zwarte bril op. Ze kijkt met onverschrokken blik de wereld in. Onder haar arm een plastic dierenkooi. Ze zegt dat ze is blijven zitten, in groep 8.

Waarom?

Ze haalt haar smalle schouders op. „De juf zegt dat ze m’n karakter wil veranderen.” Ze smaalt.

In de kooi zitten zestien hamsters. Ze wil ze niet meer. Ze zijn stom. En vies.

Waar hield je ze dan? In je slaapkamer?

Ze knikt. „Ze stinken, ik wil er van af.”

Nadat Esdra de hamsters opnieuw gehuisvest heeft in een glazen bak, geeft hij haar een baardagaam in handen.

Ze blijft zeker een half uur lang stil met het reptiel tegen haar ranke lijf gedrukt zitten, midden in de winkel, op een oude stoel. „Hij is rustig”, zegt ze.