Hoofdredacteur

De week waarin twee bewindslieden zich het vege lijf probeerden te redden en Rusland Syrië bombardeerde

Dit waren de spraakmakendste artikelen die ik afgelopen week in NRC Handelsblad, nrc.next en op nrc.nl en NRCQ heb gelezen.

Syrië bleef ook deze week de voorpagina’s halen. Russisch blufpoker aldaar leidt tot escalatie van het conflict, schreven Toon Beemsterboer en Steven Derix. Deze laatste beschreef daarnaast hoe de Russen ook weer in Syrië de Amerikanen voor voldongen feiten plaatsen. En Gert Van Langendonck vroeg zich af op wie die Russische bommen nu eigenlijk vallen.

Het conflict in dat land werd druk besproken op de VN-top in New York. Daar lobbyt Nederland intussen verwoed voor een zetel in de Veiligheidsraad. Zelfs de koning werd ingeschakeld. Hoe gaat dat eigenlijk in zijn werk? En is er een kans dat het lukt? vroeg Juurd Eijsvogel zich af.

Nog een top. Binnen enkele weken begint de klimaattop in Parijs. NRC doet verslag over de aanloop. Paul Luttikhuis stelde alvast vast dat China en Brazilië de grootste klimaatbeloftes doen, de EU een middenmoter is, net als de VS. En Rusland en Australië onderaan bengelen.

In Den Haag vochten intussen twee bewindslieden voor het vertrouwen van de Kamer. Wilma Mansfeld overleefde weliswaar met gemak een motie van wantrouwen, maar de twijfel over haar functioneren blijft, schreven Emilie van Outeren en Jos Verlaan. Uitgelekte documenten over de financiële chaos bij ProRail spreken alvast boekdelen.

Ook minister Ard van der Steur beleefde een moeilijke week. Want anders dan wat hij meldde, wist het OM al lang dat er een foto van Van der G. zou worden gemaakt. De man mag dan net minister zijn, de cultuur op het ministerie kan je niet zomaar veranderen, schreef Christiaan Pelgrim. Donderdag volgde nog slecht nieuws in zijn departement: Gerard Bouman, de korpschef van de Nationale Politie legde zijn functie neer. Het vertrek van de politiechef tekent de crisis, aldus Marcel Haenen. De Nationale Politie is er nog lang niet.

Deze week viel het doek over de Rembrandt-soap. De Nederlandse staat blijft met een kater achter. Aanvankelijk wilde die 80 miljoen euro betalen en zouden beide doeken naar Nederland komen. Nu betalen we met zijn allen 80 miljoen voor twee halve doeken. ‘De staat krijgt straks twee halve doeken. Voor de prijs van twee’, schreven Hanneke Chin-A-Fo en Claudia Kammer. Een en ander ging mis bij de aankoop, commentarieerde de krant.

Maar terwijl alle ogen gericht zijn op de Rembrandts, weigert het Rijk financieel bij te dragen voor onderzoek naar baanbrekende archeologische vondsten in het Overijsselse Dalfsen, schreef Wubby Luyendijk. Toch blijken die vondsten de kennis over de oer-Nederlander op zijn kop te zetten.

Moet het geld voor cultuur dan niet meer van de sponsors komen? Daan van Lent analyseerde de jaarverslagen, stelde vast dat sponsors de cultuurbezuinigingen in elk geval niet compenseren en dat de helft van de grote kunstinstellingen de begrote sponsorinkomsten niet haalt.

Tot slot: de film van de week is ongetwijfeld The Martian. Coen van Zwol gaf vier sterren aan deze film van Ridley Scott. Maar of de film de NASA zal helpen aan de 80 tot 100 miljard overheidsgeld die nodig is voor een missie naar Mars is een andere kwestie. Wat er ook van zij, de Rode Planeet prikkelt onze fantasie van oudsher, schrijft André Waardenburg. En wie écht naar Mars wil komt overigens nooit meer terug, aldus Bruno van Wayenburg. Maar dat laatste wist u al.

Blogger

Peter Vandermeersch

Peter Vandermeersch is hoofdredacteur van NRC.