Column

Wel knuffels doneren, maar niet de bijbehorende dochters

Sinds Saoedi-Arabië een grotere macht in de VN heeft, gaat het gelukkig iets beter met dat instituut, stelt Christiaan Weijts vast.

Nu het volk steeds minder vertrouwen heeft in de grote instituties, is het een enorme troost dat de Verenigde Naties, met hun zeventig levensjaren, nog zo fier en rotsvast overeind staan. Deze zomer is de Saoedi-Arabische Faisal Bin Hassan Trad aangesteld als hoofd van de VN-Mensenrechtenraad. Zijn land vertegenwoordigt de fine fleur van dat sprookjesachtige Midden-Oosten. Vrouwen mogen er weliswaar niet autorijden maar ze mogen wel al trouwen op hun negende. Homoseksualiteit is er verboden, islamcritici worden er gemarteld, de overheid hakte er dit jaar meer hoofden af dan IS, maar hee, kop op, je mag er wel víer vrouwen hebben.

De Nobelprijs voor de Vrede kan eigenlijk niet meer uitblijven.

Als voorschot daarop schonken de VN het land alvast de belangrijkste post. Ik mag hopen dat koning Willem-Alexander ze in New York hartelijk gefeliciteerd heeft met die supertransfer.

Nog maar amper had de Saoedische grootmoefti z’n tulband ingeruild voor de mensenrechtentoga of hetzelfde Saoedi-Arabië drong er deze week bij diezelfde VN op aan om de homorechten uit de doelstellingen te schrappen. Enige verontwaardiging daarover heeft vanuit VN-kringen gelukkig nog niet geklonken.

Op zo’n instituut kun je tenminste bouwen. De morele vingerwijzingen van de VN – zoals het afschaffen van onze Zwarte Piet – moeten we vanaf nu nog serieuzer nemen dan we al deden.

Misschien kunnen de VN ons ook adviseren over hoe we met die minderjarige meisjes moeten omgaan, voor wie in het Midden-Oosten een sprookjeshuwelijk werd gesloten, en die nu met hun lieftallige echtgenoten herenigd worden in asielzoekerscentra.

In november vergadert de Eerste Kamer over een wetsvoorstel tegen het erkennen van zulke huwelijken. Vergáderen? Ik dacht altijd dat iemand die een minderjarige dwingt tot seks gewoon in de gevangenis thuishoorde. Ik dacht dat we al wetten hádden. Ik zag de noodzaak om ze buitenwerking te stellen niet zo. Waarom zou je dat doen, alleen omdat datgene wat hier tot zware gevangenisstraffen leidt, elders cultuur is, waar je het volkslied bij zingt?

Nu zie ik hoe conservatief ik dacht, naar VN-maatstaven. Laten we progressief denken. Voor probleemjongeren hanteert onze overheid graag de drie W’tjes: krijgen ze ‘werk, woning en wijf’ dan worden de arme schapen vanzelf wel wat kalmer. Met die eerste twee W’tjes zijn we al aardig bezig, maar bij die laatste laat onze liefdadigheid, die toch altijd zo kenmerkend was voor onze volksaard, het jammerlijk afweten, door wel onze knuffels te sturen, maar niet de bijbehorende dochters.

Van de VN kunnen we een hoop leren. Je moet er toch niet aan denken dat we straks allemaal op duurzame energie zijn overgestapt en de Saoedische oliedollars geen macht meer over de wereld hebben.