De staat van onze volksvertegenwoordigers

‘Het woord verdieping kende ik alleen van gebouwen, dan ga je omhoog, maar bij rivieren, dan ga je dus naar beneden.” De kracht van de documentaires van Digna Sinke, is dat ze kunnen verwonderen. En waarschijnlijk is die onbevangenheid er de reden voor dat ze in Onder de oppervlakte zo weergaloos kan laten zien hoe er al tien jaar wordt gesteggeld en gemarchandeerd rondom de Hedwigepolder – wel of niet teruggeven aan het water?

Sinke reconstrueert hoe de gebeurtenissen rondom de Hedwigepolder verder gaan dan alleen maar gesteggel van twee buurlanden met oude verdragen, boeren die voor hun bestaan vrezen en natuurbeschermers die pleiten voor natuurherstel. Op de achtergrond spelen geopolitieke belangen mee – prachtig verbeeld door time-lapseshots vanaf een containerschip – die duidelijk maken waarom lokale en nationale politici niets meer te zeggen hebben over hun eigen dossiers. Sinkes vragen en bespiegelingen, en met name de slimme, dialectische montage van alle bevindingen, geven een groot gevoel van omslachtigheid en nietigheid. Zo laat ze al die politieke eufemistische smart talk zichzelf ontmaskeren, en somt ze rustig op welke politici haar wel of niet (Balkenende die als Zeeuw van niet-ontpolderen een verkiezingsstunt probeerde te maken) en onder welke voorwaarden te woord wilden staan (niet citeren uit voorgesprekken). Zo ontstaat een onthutsend beeld van de staat van onze volksvertegenwoordigers.