‘Ooit wil ik een besnorde man spelen in een western’

De ster van ‘De Poolse bruid’, ‘Nynke’ en ‘Penoza’ is nog lang niet uitgekeken op acteren. „Mijn droom is om nog een rol te spelen waarin niemand me kan herkennen.”

Ik kreeg onlangs een oeuvreprijs op het festival Film by the Sea. Een enorme eer, ik sta in een rijtje met Jan Decleir en Morgan Freeman, maar ook gek. Meestal krijg je zo’n prijs aan het eind van je carrière, maar ik ben nog lang niet uitgespeeld.

„Mijn droom is om nog eens een rol te spelen waarin je mij helemaal niet meer in herkent. Zoals Meryl Streep in de serie Angels in America. Daarin speelt ze een oude rabbi, een oude man met een dikmaakpak en een grote hoed – onherkenbaar. Het lijkt me heerlijk om in zo’n personage te verdwijnen.

„Als acteur zit je normaal gesproken vast aan je eigen lichaam en je eigen stem, vooral in film. Je kunt veel doen met make-up en kleding, maar echt transformeren doen we in Nederland bijna nooit. Op het toneel wel, daar kom je met veel meer weg, dan kun je een kind van vijf of een bejaarde vrouw spelen en mensen geloven je, ze gaan er gewoon in mee.

„Een western lijkt me leuk en dat ik dan een man met een snor speel, of zo. Once Upon a Time in the West heb ik acht keer gezien. Misschien is acht keer overdreven, maar in ieder geval heel vaak. Er gaat een gevoel van nostalgie vanuit, ik hou ook stiekem heel erg van countrymuziek en ik had ook altijd van die laarsjes met sporen. Maar ik zou er dan wel een Hollandse western van maken, geregisseerd door Alex van Warmerdam. Hij is een van de weinigen die keer op keer in zijn films een heel eigen universum weet te scheppen.

„Een man heb ik nog nooit gespeeld, dat vind ik wel jammer. Ik heb geen penisnijd hoor, ik ben heel blij dat ik een vrouw ben, maar ik zou gewoon wel eens wat anders willen. Wat je ’s ochtends ook wel eens hebt als je opstaat, dat je denkt: het lijkt me leuk om een dag iemand anders te zijn. Daarom is spelen als kind ook zo leuk.

„Ik zou ook vaker echt goed willen trainen voor een rol. Het liefst iets lichamelijks, ik zou wel willen weten hoe ver ik daarin kan gaan. Een rol als danseres lijkt me geweldig, omdat ik zo kan genieten van dans en best jaloers ben op dansers en de controle die zij over hun lichaam hebben.

„Een fysieke beperking lijkt me ook mooi om te spelen, dat je in een rolstoel zit of doof of blind bent bijvoorbeeld. Op de een of andere manier spreken films me aan waarin je het gevecht ziet tegen het noodlot, dat ontroert. De Poolse bruid was de film waarvoor ik het meest moest veranderen, en dat was 1998, dus het wordt wel weer eens tijd.”

    • Yasmina Aboutaleb