Opinie

    • Hans Beerekamp

Nog een in scène gezet persmomentje

Het publiciteitsoffensief voor de nieuwe James Bond-film is al in volle gang op de Nederlandse televisie. De titel Spectre betekende het Waterloo van een kandidaat in de quiz Een tegen 100 (KRO-NCRV), verschillende popartiesten mochten improviseren op enkele geopenbaarde maten van de titelsong in DWDD (VARA) en de Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema en kostuumontwerper Jany Temime vormen het enige onderdeel van het Nederlands Filmfestival dat je aan niemand hoeft uit te leggen.

Michiel Romeyn ontvangt  Tim den Besten.

 

Beiden werden gisteren ook geïnterviewd in de tweede aflevering van het dagelijkse journaal Nederlands Filmfestival op 3 (VPRO). De internationale filmfestivals in Rotterdam en Amsterdam krijgen niet meer zo veel aandacht van de NPO, maar Utrecht wel. Daphne Bunskoek begint langzamerhand een routinier te worden in dit genre en er valt weinig op aan te merken: korte, niet al te diepgravende informatie plus een beetje glamour en veel fragmenten.

Van Hoytema heeft een goed verhaal: meerdere keren afgewezen door de Filmacademie, toen maar gestudeerd in Lodz, gedebuteerd in Scandinavië en nu een vooraanstaand director of photography in Hollywood. Hij vertelt het zonder wrok of triomfantelijkheid.

Ook twee van de drie mannen van Jiskefet maken nu internationaal furore: Kees Prins als schrijver (met Frank Ketelaar) van een musical over Tina Turner en Herman Koch als auteur van een literaire bestseller, die al in drie landen verfilmd werd. Goed idee om dus eens te gaan kijken hoe het met Michiel Romeyn gaat. Die was de hoofdpersoon in deel twee van een rubriek in het festivaljournaal: Waar Staat het Gouden Kalf?

Op zich een afgezaagd idee (al minstens drie keer eerder gedaan), maar in de uitvoering door interviewer Tim den Besten toch zeer origineel. Met zijn mengeling van onnozelheid, brutaliteit en oprechte nieuwsgierigheid repeteert hij onderweg de titel van de film waarvoor acteur Romeyn het Kalf won: Van Geluk Gesproken. Vraag aan Romeyn: „Ik was in 1988 net een jaar oud, hoe zag de wereld er toen uit?”

Sterk is ook om te filmen hoe de deur wordt open gedaan met de woorden: „Afgesproken, dus ik doe de deur open, als jullie aanbellen.”

Het zou een kleine verwijzing kunnen zijn naar de discussie over een geënsceneerde foto die nu al anderhalve week het nieuws beheerst. En elke dag brengt de televisie weer nieuwe onthullingen over de van staatswege georganiseerde portrettering van Volkert van der G. Tot nu toe betreffen die vooral de almaar uitdijende rol van diverse overheidsinstanties. Gisteren was het de beurt aan de minister en aan Ferry Mingelen, die in Pauw meende te weten dat Volkert weer bewaakt wordt.

Maar John van den Heuvel, misdaadredacteur van De Telegraaf, opende maandag in RTL Boulevard een nieuw front: de uitzending van Brandpunt waar het mee begon. Van den Heuvel kende de crimineel die Volkert in de val had gelokt, een oud-celgenoot, en stelde dat die een deel van de beelden aan verschillende partijen te koop had aangeboden, totdat Brandpunt hapte en er nieuwe beelden aan toevoegde. Dat wordt weer een kluifje voor Argos TV Medialogica.

    • Hans Beerekamp