Sneeuwwitje ontwaakt in het Europa van nu: steenrijk en bang

„Wie is er in mijn zeetje verdronken?”, vragen de dwergen boos. Als ze ook het woord ‘asiellijders’ laten vallen, grijpt Sneeuwwitje schreeuwend in: „What the Fuck?! Wat zeggen jullie allemaal?”

Het Noord Nederlands Toneel neemt met Sneeuwwitje stelling in het vluchtelingendebat. De sprookjesprinses ontwaakt in het Europa van vandaag: een schatrijk en doodsbang werelddeel. De dwergen transformeerden tot opgefokte xenofoben, die graag tot excessief geweld overgaan. De boze stiefmoeder is panisch voor verlies van macht en controle.

Tamar van den Dop is enorm geestig als de drama queen, aanstellerig als een jong kind, aandoenlijk als een oud vrouwtje. Naast haar trippelt Sneeuwwitje (Charlie Chan Dagelet) aanvankelijk wat wezenloos rond, maar ontpopt zich gaandeweg tot een Jeanne d’Arc die „groter enthousiasme voor de ander” predikt.

Bij het NNT wordt Sneeuwwitje een indrukwekkende totaalperformance. De acteurs sluipen, rollen en springen door een spectaculair industrieel decor van Ascon de Nijs. Het ritme wordt bepaald door een prachtige doorlopende compositie van Tony Roe. Het originele verhaal werd grotendeels losgelaten, de prins ontbreekt. Verantwoordelijkheid ligt bij onszelf, leert Sneeuwwitje. „We moeten elkaar zachtjes wakker kussen.”