Maura verloor haar iPhone en kreeg een inkijkje in het leven in Jemen

Maura verloor haar telefoon tijdens een avondje stappen. De betreffende bar was gelegen in wat de ‘Bermudadriehoek’ wordt genoemd: een plek waar persoonlijke waardigheid en nuchterheid al snel spoorloos verdwijnen. En op die zomeravond in 2013 dus ook de telefoon van Maura. Wat er daarna met het ding gebeurde, had ze niet kunnen bedenken.

Rook stijgt op na luchtaanvallen door de door Saoedi-Arabië geleide coalitie ten noorden van Sana'a. Foto AFP / Mohammed Huwais

Maura verloor haar telefoon tijdens een avondje stappen in de Hamptons in New York. De betreffende bar was gelegen in wat de ‘Bermudadriehoek’ wordt genoemd: een plek waar persoonlijke waardigheid en nuchterheid al snel spoorloos verdwijnen. En op die zomeravond in 2013 dus ook de telefoon van Maura.

In de dagen die volgden, deed Maura van alles om haar mobiel op te sporen. Ze activeerde in haar iCloud de functie “Find my iPhone”, gaf hem op als verloren en liet weten dat ze op de hoogte gehouden wilde worden als de telefoon eenmaal verbinding zou maken met internet. Tot nu toe had hij uitgestaan. Eén keer kreeg ze bericht: haar iPhone bevond zich in de New Yorkse wijk Harlem, ten noorden van Central Park. Toen ze belde, kreeg ze haar eigen voicemail te horen en verdween de telefoon weer van de radar. Tot een aantal weken later.

Wat betekent die tekst en die leeuw?

In augustus - Maura woonde inmiddels in Canada en had een nieuwe telefoon aangeschaft - kreeg ze weer mail: je apparaat bevindt zich in Sana’a, Jemen. Daar begint dit prachtige verhaal, het essay-come-longread van The Atlantic What Are Those Kids Doing With That Enormous Gun?, pas echt.

De foto’s stromen ‘de cloud’ binnen. Foto’s van lieve jonge kinderen, van jonge kinderen met semi-automatische wapens en van een leeuwenhoofd met op de voorgrond links een kind en rechts een man in camouflageoutfit. En erboven een Arabische tekst. De ene na de andere foto komt binnen en fascineert.

Maura en de schrijver van het essay, Will McGrath, gaan zich steeds meer een voorstelling maken van de mensen achter de telefoon. McGrath noemt het een “sleutelgat”, waardoor ze een inkijkje krijgen in het dagelijks bestaan in Jemen. Het levert een verhaal op dat enerzijds verhaalt over de universele banaliteit van de puberteit en ons anderzijds confronteert met onze eigen vooroordelen over de Arabische (beeld)cultuur.

    • Laura Klompenhouwer