Eerst waren ze bang, nu beuken ze erop los

Voorheen hadden ze last van faalangst, maar nu staan de Nederlandse volleybalvrouwen er op het moment dat het moet. Oud-kampioen Italië had gisteren geen schijn van kans (3-0).

Debby Stam (16), Maret Grothues (6) en Laura Dijkema vieren een punt. Foto Robin van Lonkhuijsen/ANP

Als alle bespiegelingen van de laatste jaren over het nationale vrouwenvolleybalteam zouden zijn uitgekomen, was Nederland minstens één keer Europees kampioen geworden en had het zeker tweemaal aan de Olympische Spelen meegedaan.

De werkelijkheid vertelt echter het verhaal van incidentele successen, maar vooral van tegenslagen. Waarop zou enig optimisme over een succesvol EK, dit jaar hier in Nederland, gebaseerd zijn? Op de overtuigende overwinning van Nederland op Italië (3-0), gisteravond in de laatste groepswedstrijd in Apeldoorn? Misschien, want er waart een geest van ongekende wilskracht door het huidige team.

Eerst hadden ze faalangst, nu zijn ze vastberaden

Het verhaal van de volleybalvrouwen was de laatste twee decennia vooral dat van wankelmoedigheid. Aan talent geen gebrek, evenmin aan coaches met bovengemiddeld veel verstand van volleybal. De nationale ploeg leed vooral aan faalangst. En ten tijde van Gido Vermeulen aan het broodnodige vertrouwen in de bondscoach.

Maar de eerste confrontatie na vier jaar met Italië – de Europees kampioen van 2007 en 2009 – liet een herboren Nederland zien. Een groep speelsters die alle schroom van zich heeft afgeworpen. Nederland speelde met een grimmigheid en een verbetenheid die lang verscholen waren gebleven. Vanaf het eerste fluitsignaal was de boodschap aan Italië: hier valt niets te halen.

Het verhaal van de eerste set was het verhaal van de hele wedstrijd. Daarin werd de toon gezet. De toon van dwingend serveren, hartstochtelijk verdedigen en agressief aanvallen, met Lonneke Slöetjes als uitblinkster. Zij brak de Italiaanse muur vakkundig steen voor steen af, tot de eindstand van 25-15 was bereikt.

Eindelijk, want Slöetjes was het best bewaarde geheim van het Nederlandse vrouwenvolleybal. Haar uitzonderlijke talent werd weliswaar al vroeg herkend, maar een zware schouderblessure hield de diagonaalspeelster twee jaar buiten competitie. Na een operatie, een geslaagde revalidatie en de kennismaking met bondscoach Giovanni Guidetti (die tegen het team speelde waarvan hij jarenlang assistent-bondscoach was geweest) ontlook een prachtige bloem.

De Nederlandse speelsters onderstreepten hun herstelde mentale weerbaarheid in de tweede set. Italië was niet van plan zich een tweede keer te kijk te laten zetten en voerde de servicedruk danig op. Maar Nederland had het antwoord klaar, kwam na een aarzelend begin op stoom en liet Italië naarmate de set vorderde naar adem happen, om met 25-18 te winnen. Italië lag murw gebeukt in de touwen.

Kanonskogels, Italië werd er moedeloos van

Tegenover de slagkracht van Slöetjes stond bij Italië de effectiviteit van de twee meter twee lange Valentina Diouf, een speelster met Senegalese roots. Qua gescoorde punten hielden beide uitblinksters elkaar in evenwicht, waardoor het verschil gemaakt moest worden door de andere speelsters. Daarin sloeg de balans door in Nederlands voordeel. Als het ritme bij Slöetjes even stokte, vuurden Maret Grothues, Anne Buijs en Celeste Plak kanonskogels af of trokken hoofdblokkeersters Quinta Steenbergen en Robin de Kruijf wel een muur op. De Italianen werden er moedeloos van.

In de derde set, bij het toenemen van de druk, onderstreepten de Nederlandse speelsters hun verbeterde weerbaarheid. De vele wisselingen aan Italiaanse zijde sorteerden effect tot 20-20. Bij die stand, als de druk toeneemt en de vrouwen van de meisjes worden gescheiden, was Nederland standvastig als zelden tevoren. Geen ineenstorting, niets van dat alles.

In plaats daarvan demonstreerde het team één brok wilskracht. Verliezen, over mijn lijk. Dit is onze wedstrijd, in ons toernooi, die houding. De set werd met 25-22 binnengesleept, en daarmee was een bijzondere 3-0 overwinning een feit. Want zo vaak wint Nederland niet van Italië, laat staan met zulke klinkende cijfers.

Zo, Rusland komen we pas tegen in de finale

Nederland deed bovendien goede zaken voor het verdere verloop van het EK. De groepswinst betekende rechtstreekse plaatsing voor de kwartfinale, die donderdagavond (20.00 uur) in het Rotterdamse Ahoy wordt gespeeld. Nederland speelt tegen de winnaar van de play-offwedstrijd Wit-Rusland-Polen. Prettig neveneffect van de groepswinst: Nederland ontloopt de grote favoriet en regerend kampioen Rusland; die kan op z’n vroegst in de finale de tegenstander zijn.

Een prestatie van jewelste. Nederland telt internationaal weer mee. Of dat tot iets moois leidt op het EK in eigen land is speculeren, maar dat Nederland weer een volleybalteam met internationaal perspectief heeft, is de afgelopen drie dagen in Apeldoorn helder geworden. Misschien zijn met deze speelsters de zo intens gewenste Olympische Spelen alsnog haalbaar.