Deafheaven maakt verwachtingen waar

Deafheaven-zanger George Clarke zei vorig jaar dat hij zenuwachtig werd van de druk op zijn band: hun nieuwe album werd al tot de beste van het jaar gerekend, terwijl ze maar vijf procent af hadden. Dat is de impact van hun dappere doorbraakalbum Sunbather (2013), waarop ze onvergeeflijk hard gitaargeweld en krijszang combineerden met lieflijke, akoestische passages. Dat zetten ze voort op nieuw album New Bermuda, maar met betere composities in een glasheldere productie. De songs zijn minder vehikel voor het concept, maar juist binnen hun concept uitgewerkt. De duistere black metal is genuanceerder en de vederlichte shoegaze zelfverzekerder. Dit is een band vol geloof in de onorthodoxe koers. Dat hoor je in de stekelige openingsriff van Brought to the Water, de zompige Kirk Hammett-achtige solo in Baby Blue en de prachtige, minutenlange shoegaze in Come Back. De zenuwen van Clarke hebben nut gehad: dit is een album voor op de jaarlijsten.

    • Peter van der Ploeg