Column

Circusact

Er zijn maar weinig mensen die op de stang van een fiets mogen. Je geliefde, natuurlijk. Je kleine broer of zus, ook goed. Maar Peter Sagan had een ander idee. In de laatste kilometers van het wereldkampioenschap wielrennen reed hij alleen op kop. Hij had een kleine voorsprong genomen op het peloton dat nog niet opgaf. Terwijl Sagan afdaalde gleed hij van zijn zadel op de stang. En hij trapte door.

Een circusact in de straten van Richmond, Virginia.

Hoe hard ging het? Sagan reed misschien wel 80 kilometer per uur. Maar als je iemand de kunst van het dalen toevertrouwd is het de Slowaakse renner. De fiets luistert naar de bevelen van Sagan, altijd, 24 uur per dag.

De wind suisde om zijn oren. Plukjes van zijn lange haar wapperden uit zijn helm. Achter zijn rug lagen de straten die de hele dag als een mantra in de hoofden van de wielrenners zaten: Dock Street, Monument Street, Second Street, Main Street.

In een flits zag ik een verkeersbord achter Sagan: One Way.

Zelf kon ik iedere ronde mijn ogen niet afhouden van de verroeste staketsels onder de dubbele spoorlijn lang de James River. Deze keer geen idyllische kapelletjes en knotwilgen langs het parcours. Nee, Richmond bood zich aan als werkstad.

Vanuit de helikopter filmde de camera de stratenblokken, de fly-overs vol rijdende auto’s. Ieder moment kon de vluchtpoging van O.J. Simpson weer live vanuit de lucht in beeld worden gebracht, zo leek het.

Sagan had geen oog voor het typisch Amerikaanse decor.

Na alle tweede plaatsen, na valpartijen op belangrijke momenten moest het deze keer goed gaan. In de laatste kilometer leken zijn gespierde kuiten het alsnog te begeven. Maar hij ging op de pedalen staan en weigerde te verliezen.

Sagan werd wereldkampioen.

Luttele meters na de finish sprong hij van het zadel. De fiets reed een paar meter door zonder zijn meester. Na 270 kilometer wedstrijd wandelde Sagan fris over het asfalt. Het was een absurd beeld waarbij je het tv-commentaar verwachtte zoals bij een landing van Epke Zonderland: „Hij lóópt, hij lóópt!”

Na een innige zoenpartij met een vrouw (hoogstwaarschijnlijk niet de rondemiss die hij ooit op een podium in de billen kneep) sprong hij weer op het zadel.

Tegen de stroom in reed Sagan over een smal voetpad. Het kon niet uitblijven. Je bent een uitslover of je bent het niet: Sagan reed een stukje op één wiel. Hij ging op zoek naar de regenboogtrui. Nog even reed hij in het blauwe shirt van zijn land. Slovakia stond er op zijn borst.

Zo ging het in de straten van Richmond: Slovakia won in Amerika.