Brieven

Vlamingen zagen het wel

Wat als België samen met Nederland een land was gebleven, vroeg Raymond van den Boogaard zich af (22/9). Terecht verbaast hij zich er over dat het samengaan van beide gebieden in het Verenigde Koninkrijk van Willem I – vorige week 200 jaar geleden – hier geen aandacht krijgt bij de nationale herdenking. Maar het antwoord dat hij zelf geeft stelt teleur. Hij laat zich in zijn beoordeling leiden door de afloop van dit politieke experiment. Daarmee wordt geen recht gedaan aan de resultaten die ten tijde van het Verenigde Koninkrijk zichtbaar werden. Het is niet vreemd dat het uitgerekend de Vlamingen zijn die herinneringen ophalen aan de positieve kanten van het Verenigde Koninkrijk. Lang niet alle Belgen waren opstandelingen en Willem I had duizenden aanhangers uit de toenmalige bovenlaag in het zuiden, zoals de Belgische historica Els Witte in Het Verloren Koninkrijk laat zien. Het Verenigde Koninkrijk kon op belangrijke economische successen bogen. De Belgen zijn dat niet vergeten. Daarom kwamen daar na de opstand steeds de initiatieven voor nieuwe vormen van samenwerking vandaan. Want ze wisten dat ze in hun eentje machteloos waren. Maar zoals Den Haag de opstandelingen niet begreep, zo negeert het ook tot op heden nieuwe initiatieven. Nederland beroept zich er steevast op dat het in de EU de grootste van de kleine landen is. Economisch hebben we het nodige gewicht, maar politiek zijn we een dwerg en dus zijn het de grote landen die ons lot bepalen. Als herdenking van 200 jaar koninkrijk ook aanleiding zou zijn tot gewetensonderzoek, zou die in ieder geval enige zin hebben.

Lieve Heer op Solder

En de architect heet...

Geïnspireerd door Alsof je loopt over de Nachtwacht (21/9) brachten wij een bezoek aan Ons’ Lieve Heer op Solder. Wij waren onder de indruk van de zorgvuldige restauratie van de 17e eeuwse vertrekken. Er is nauwgezet historisch onderzoek aan te pas gekomen om de juiste kleuren van de wanden, de geweven gordijnen en de typen verlichting te vinden. Het resultaat is dat het huis een authentieke sfeer uitstraalt. Jammer dat de naam van de restauratiearchitect niet wordt vermeld. Bij deze: Frederik Franken.

Eva Fischer, Thea van Emden

Marker Wadden

En het natte hart dan?

In de publiciteit over de Marker Wadden (23/9) blijft een belangrijk aspect onderbelicht. Het verlies van de kernwaarde van het natte hart van Nederland: de open, uitgestrekte watervlakte en de vrije horizon.

De unieke weidsheid en rust midden in ons dichtbevolkte land wordt verkwanseld ter wille van een aantal eilanden die straks vol komen te staan met bomen, zoals nu al te zien is in het oostelijk deel van het Ketelmeer. Het is wrang dat waar projecten als een nieuwe luchthaven terecht van tafel zijn geveegd, een misbegrepen ‘vogelparadijs’ hetzelfde desastreuze effect zal sorteren.

De politici die dit lieten gebeuren, hebben zich kritiekloos door de vereniging Natuurmonumenten voor het karretje van dit prestigeproject laten spannen. Zijn er nog onderzoeksjournalisten die kunnen uitzoeken waarom de overheid miljoenen letterlijk in het water gooit voor wat straks het Markerwoud wordt?

Herman Verheij

Correcties en aanvullingen

Vluchtelingen

In 22 antwoorden om de crisis te begrijpen ( 17/9 p. 10,11,12,13) staat dat vluchtelingen hier na vijf jaar in aanmerking komen voor permanent verblijf als de situatie in het thuisland onveilig is. In werkelijkheid is het zo dat wanneer de vijf jaar voorbij zijn de vluchteling in aanmerking komt voor permanent verblijf, ongeacht de situatie in het thuisland.

De President

In Een Friese Mozes die de Gouden Kalveren te lijf gaat (23/9, cultuurbijlage, p. 2 ) staat Erik de Bruyn als regisseur van de film Valentino. Dat moet De President zijn.

Wagnerkoor

In Wagner met hooligangeluid (CS, 24/9 p. 8) staat dat 16 ex-gedetineerden meezingen. Dat klopt niet. De zangers hebben een bewogen verleden, maar kwamen niet allemaal in aanraking met justitie.