Prolijk

Omdat er kinderen meeaten, dacht ik: ik kook de broccoli maar goed door. ‘Al dente’ is bedacht door vooruitstrevende intellectuelen uit de jaren tachtig, maar een gezond kind wil gewoon een zachte hap groente die smelt op de tong.

Goed, dat had ik misschien iets te ver doorgevoerd. In het water zag de broccoli er nog wel oké uit (zie figuur 1), maar eenmaal overgegeven aan de zwaartekracht vlijde hij zich neder, gelijk een stuk zeewier op een rots bij eb (zie figuur 2).

De meeëtende kinderen waren te welopgevoed om er direct iets van te zeggen, maar na verloop van tijd kwam er toch de volgende mededeling: „Mama is echt super-prolijk in broccoli maken, dan is ’ie nooit te zacht!”

„Zoals deze?” vroeg ik.

„Ehm, ja.”

Gelukkig kon ik het onderwerp veranderen door te vragen: „Zei je nou ‘super-prolijk’?”

Ja, dat zei hij. Prolijk betekende zoiets als ergens heel goed in zijn, zo goed dat je er vrolijk van werd. „Maar ik weet niet of het een echt woord is, hoor,” zei hij er angstig bij, „misschien is het wel gewoon door iemand bedacht.”

„Dan is het ook een echt woord”, zei ik, want ik mag graag tolerant uit de hoek komen.

Later maar even gegoogled op ‘prolijk’, en dat komt op internet weleens voor. In twitterberichtjes van jonge mensen. Het is onbekend waar het vandaan komt. Je zou denken iets met ‘pro’, van ‘je bent echt een pro op het gebied van internetmarketing’, gecombineerd met ‘vrolijk’. Die verklaring kwam ik niet tegen, wel dat het van de woordgrap ‘prolijk vasen’ zou komen.

Eten mislukt, maar nieuw woord geleerd. Per saldo was het dus een geslaagde avond. En toen ik eenmaal de staafmixer op de broccoli had gezet, aldus een nieuwe soep creërende, kon hij helemaal niet meer stuk.

    • Paulien Cornelisse