Wonder van de Schiebronx

Bus 33 is de eerste bus die vertrok vanaf Rotterdam Centraal, hij stopt bij het Meijersplein. Niemand stapt in, alleen ik stap uit. Er is een metrostation, daarachter rijen bruine flats. Een oude vrouw in een elektrische rolstoel racet voorbij, de volgende voetgangster spreekt geen Nederlands. Maar tussen de flats vind ik een moestuin. Er hangt een poster: „Feestelijke klusdag op het Ravottuhterrein!” Op de Donkersingel, een paar straten verderop. Vandaag.

Het is een drukte van jewelste: volwassenen en kinderen zijn in de weer met kruiwagens, boomstammen, kettingzagen en een tractor. Paul Slangen, een 63-jarige buurtbewoner, legt uit: ooit was hier een gymzaal, toen werd het een modderpoel, tegenwoordig is het een speelplaats van natuurlijke materialen voor de buurtkinderen. Met een terras en een barbecue en een huisje voor de volwassenen. Door buurtbewoners gebouwd, in samenwerking met stichting Ravottuh en Stadslandbouw van woningcorporatie Vestia. Vanavond is er een feestje.

Paul woont hier nu negen jaar. Ooit werd het hier Schiebronx genoemd, vertelt hij. ’s Avonds was het onveilig en overdag gooiden mensen bankstellen en koelkasten uit het raam.

Tot Vestia een project begon om de buurtbewoners zelf de groene binnenruimten van de flats te laten onderhouden: ze mochten hun eigen tuin ontwerpen en maken. Via de modder, de tomaten en courgettes ontstond er voor het eerst een ‘wij.’ Paul: „Vroeger was het gordijnen dicht en deur op slot. Sinds we samenwerken komen we naar buiten. Het wordt hier steeds mooier en gezelliger. Een plek om trots op te zijn.” Laatst stond een buurvrouw zelfs de verkeersborden te schrobben. Die konden best netter, vond ze.

Paul laat me zien wat ze de afgelopen jaren tot leven hebben gewekt: een kleine wildernis, waar vogels, kikkers en egels in leven. Twee moestuinen, een miniwijngaard, een bessentuin met frambozen, een kas voor tomaten en een pluktuin met dahlia’s. Alles bloeiend en gezond.

Paul zegt: „Mensen praten alleen over primaire levensbehoeftes: eten, overleven. Maar een secundaire levensbehoefte bestaat ook: schoonheid, iets doen waar je gelukkig van wordt. Hier hebben we daar de ruimte voor.”

Je moet alleen even zien dat het mogelijk is: de Bronx omtoveren in een paradijsje. Samen.