Vader en zoon verzoend

‘Alle vraagtekens worden uitroeptekens”, zucht een raver in Paradise Trips, en dat vat het probleem van de film aardig samen. Het thema – strijd en verzoening van vaders en zonen – wordt zo schematisch neergezet en netjes afgewerkt dat je nooit helemaal in de personages gelooft.

De zure buschauffeur Mario is de kleinburgerlijkheid zelve: gesteven overhemd, rigide moraal. Een echt leven heeft hij niet, dus laat hij zich na zijn pensioen gemakkelijk overhalen tot een laatste klus: een groep neohippies in zijn toerbus naar het Lost Theory Festival in Kroatië rijden. Tandenknarsend, want Mario is van de hoempa, niet van de mystiek en trommels.

Ter plekke blijkt het festival een familiereünie met zijn zoon Jimmy, die Mario ooit bij de politie verraadde vanwege drugshandel. Jimmy ligt op zijn beurt met zijn zoon Sunny in de clinch, die cola en Nintendo prefereert boven linzen en kampvuur. Terwijl Mario (iets te) snel het licht ziet en drugs doet met een oude hippiechick blijkt Jimmy net zo’n drammer als hij. Paradise Trips laat nooit enige twijfel bestaan over de afloop en legt zaken nadrukkelijk uit. Te veel uitroeptekens: een paar vraagtekens hadden deze film geholpen.

    • Coen van Zwol