Vallend graan

Inge Steenhuis tekent en schrijft over haar geboortestreek.

Illustratie Inge steenhuis

Sommige mensen brengen het nieuws meteen in verband met hun beroep. Bij boeren is dat heel sterk is mijn ervaring. Toen Neil Armstrong in 1969 zijn eerste stappen op de maan zette, zat bij ons thuis de kamer vol familie. Allemaal boeren, bijna allemaal echte graanmannen. Bij de beelden van dat nieuwe, onontgonnen gebied raakten ze helemaal in extase en al snel stelden een paar ooms voor dat ze landbouwgrond van die hele maan konden maken.

Ze zouden er tarwe gaan verbouwen en de honger in de wereld zou in één keer opgelost zijn. Meer landbouw is meer eten.

Biologische landbouw gloorde nog lang niet aan de horizon, kunstmest was het toverwoord en de ddt stond in open zakken op ons erf.

Er was nog wel één probleempje; hoe zou de tarwe op aarde terechtkomen? Iemand, ik vrees mijn vader want die had altijd simplistische oplossingen voor moeilijke problemen, opperde dat ze het gewoon konden laten vallen, het zou immers vanzelf op aarde terechtkomen.

Hoewel ik dat toen al een knullig idee vond, is dat beeld toch zo sterk gebleken dat ik nog altijd die tonnen tarwe in golven naar beneden zie komen, precies landend in Afrika. Als manna.