...maar zwijgen OM is dubieus

Maar dat geldt dus niet de staatsrechtelijke kant van de kwestie. Het Openbaar Ministerie speelt hier een uiterst curieuze rol. Om te beginnen werd duidelijk dat het OM vorig jaar de toenmalige staatssecretaris Teeven (gevangeniswezen, VVD) niet heeft ingelicht over de mediastrategie rond de vrijlating van Van der G.

De vraag is dan toch waarom, in een politiek zo gevoelige kwestie. Wenst het OM hier een eigen koers te varen, wetend dat de politieke top hier anders over zou oordelen? Terwijl de beslissing van OM en advocaat op zichzelf begrijpelijk was, maakt het toch een bijzonder vreemde indruk als de politiek verantwoordelijke vervolgens niet in de gelegenheid wordt gesteld om daar eventueel verantwoording in de Tweede Kamer over af te leggen. Het inmiddels Kamerlid Teeven gaf gisteren kort en bondig aan dat hij destijds graag op de hoogte was geweest. Gelijk heeft hij. Het Openbaar Ministerie is niet de geheime dienst – en ook die wordt geacht de politieke top in publicitaire gevoelige politieke kwesties te informeren.

Erger nog, minister Van der Steur (Justitie, VVD) leek gisteren hetzelfde te overkomen, toen hij de Kamer vertelde dat het OM „een dag van tevoren” was ingelicht over de foto en er, onder tijdsdruk (?) instemmend over oordeelde. Het is meer dan aannemelijk dat dit geheel anders ligt, zo blijkt vanochtend. Advocaat Franken vertelt in de Volkskrant zijn kant van het verhaal, ondersteund door e-mailverkeer. Het idee voor de foto kwam niet van Van der G. of zijn advocaat, en zeker niet op het laatste moment, maar lijkt de uitkomst van een lang proces van overleg tussen alle betrokken partijen. Ministerie van Justitie, reclassering, Openbaar Ministerie en advocaat. Politiemedewerkers zouden zelfs behulpzaam zijn geweest met het vrijhouden van het trottoir waarop Van der G. de camera ‘spontaan’ tegemoet wandelde. Dat is meer dan een nuanceverschil. Maar werpt een nieuw licht op de hele kwestie.

En de minister van Justitie gisteren in de Kamer maar pretenderen dat de overheid zich had beperkt tot een oordeel over de risico’s voor een herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling.

Waarom heeft Justitie zo ongelooflijk veel moeite om transparant te zijn? Deze zomer beschreef deze krant ‘de zeven plagen’ van het ministerie, met op één: Imagobehoud voor Alles. Is ‘Volkertgate’ een nieuw voorbeeld van het bewust verdoezelen van informatie, zoals eerder het geklungel met de precieze hoogte van de 15 jaar oude schikking met Cees H., dat het aftreden van de vorige bewindslieden inleidde? Van der Steur heeft nu vele vragen te beantwoorden – en ze gaan allemaal over hemzelf. Wist hij meer dan hij gisteren vertelde? Vertelt het OM hem wél alles wat relevant is?