Gezicht Europese kunstfilm

Charlotte Rampling won de Zilveren Beer voor beste actrice van het filmfestival van Berlijn voor haar rol in ‘45 Years’. Ze is al vele jaren een vaste waarde in de Europese artistieke film.

Foto EPA

Charlotte Rampling die de Zilveren Beer voor beste actrice van het filmfestival van Berlijn won voor haar rol als Kate in 45 Years, begon haar loopbaan als fotomodel en brak door als een van de gezichten van swingend Londen in de jaren zestig – haar eerste rolletje was als waterskiër in The Knack, and How to Get It van Richard Lester, (1965), gevolgd door de hedonistische, amorele Meredith in Georgy Girl (1966). Haar internationale carrière werd gelanceerd door Luchino Visconti, die haar een rol gaf als jonge moeder in het decadente The Damned (1969). Rampling: „Visconti heeft mijn ogen geopend voor wat cinema ook kan zijn. Ik was totaal verliefd op die man.”

Sindsdien maakt Rampling, die zich nooit erg op haar plaats heeft gevoeld in Hollywood, films in het Engels, Frans en Italiaans – met een enkel uitstapje in het Spaans. In de jaren zeventig was ze een van de vaste gezichten van de Europese auteurscinema – veelal in seksueel provocatieve rollen, zoals in het sadomasochistische The Night Porter (1974) – een rol die ze kreeg omdat Dirk Bogarde, die een kampbewaarder speelde, de film alleen met haar wilde maken. Hij was het die haar de bijnaam ‘The Look’ verschafte, vanwege haar dwingende, mysterieuze oogopslag.

In Max, Mon Amour van de Japanse provocateur Nagisa Oshima, was ze te zien als een vrouw die een liefdesrelatie heeft met een chimpansee. Haar mysterieuze, seksueel geladen imago werd uitvergroot door de fameuze naaktsessies met fotograaf Helmut Newton.

Na een moeizame periode in de jaren negentig volgde intensieve samenwerking met de Franse regisseur François Ozon. Met hem maakte ze vier films – meest memorabel in Sous Le Sable (2000), waarin Rampling een vrouw speelt van wie de man tijdens een vakantie spoorloos verdwijnt. Na die herstart met Ozon is Rampling gestaag blijven werken – de laatste jaren zelfs in Hollywood, waar ze lange tijd haar neus voor ophaalde. Zo was ze te zien als psychiater in het laatste seizoen van de succesvolle serie Dexter. Maar haar hart ligt nog steeds bij de Europese film. „Die is echt zoveel interessanter.”