Een Friese Mozes gaat de Gouden Kalveren nieuwe stijl te lijf

‘Daarop nam hij het kalf dat zij gemaakt hadden, verbrandde het met vuur en vermaalde het.’

Zijn we eindelijk van de jury’s af, met hun geheime agenda’s en bevliegingen. Mogen alle filmprofessionals – leden van The Dutch Academy For Film, oud-winnaars – over de Gouden Kalveren stemmen. Is het weer niet goed: producer Klaas de Jong trok zijn historische epos Michiel de Ruyter terug van het Nederlands Film Festival en ging als een Friese Mozes de Gouden Kalveren-nieuwe stijl te lijf. Op de exodus van De Ruyter, met twee nominaties onderbedeeld, volgde De Ontsnapping, die er met één al veel te veel had.

NFF is een ‘elitair grachtengordelfeestje’, zegt De Jong, de Kalveren een ‘dikke middelvinger’ naar het Nederlandse publiek. De filmprijzen moeten in zijn ogen de smaak des volks weerspiegelen: Gooische Vrouwen op één dus.

Altijd heisa rond het Gouden Kalf en het soms wel, dan weer niet op tv uitgezonden prijzengala. Vorig jaar joeg de filmwereld daar eendrachtig sponsor UPC weg, eerdere gala’s waren te lang, te saai, te melig, te knullig, en nu dus te elitair. Een prijzengala is ook niet leuk. Ja, de Golden Globes, daar is iedereen corrupt en dronken. Zonder drank en drugs moet je het van emotionele winnaars hebben, denk aan het ‘fokking Gouden Kalf’ van Nasrdin Dchar in 2012.

De Jong lijkt met zijn boycot van dit filmfeest een pruilend kind dat alleen aan wedstrijden meedoet die hij mag winnen. In de grotemensenwereld gaan prijzen over kwaliteit, niet over succes. Dat beaamt hij ook over de telefoon, maar laat er dan aparte hoofdprijzen komen voor publieksfilms en arthouse. Dat treft, die zijn er: NFF heeft het Gouden Kalf van het Publiek (30.000 euro) alsmede een arthouseprijs van Het Forum van de Regisseurs (5.000 euro). Maar nee, die zijn niet prominent genoeg.

De Jong wil terug naar de jury, maar kozen die sinds 2009 niet steevast voor arthouse? Dat is altijd nog beter dan die arthousetypes die nu mogen stemmen, zegt hij. Alsof commercieel en arthouse in Nederland gescheiden circuits zijn. Gluckauf, koploper met tien nominaties, is niet zozeer arthouse als een te mager bezochte Limburgse streekcrimi. En regisseur Remy van Heugten maakte eerder publieksfilms en -series als De President en Feuten.

Punt lijkt dat De Jong een outsidercomplex heeft: hij eist „artistieke erkenning van mensen die hij voor elitaire grachtengordeltypes uitmaakt” (Frank Lammers). Maar respect win je niet met dreigen. Dan vinden ze je eng of sneu.

    • Coen van Zwol