De Niro laat zich nog altijd niet afschrijven

‘Waar zie je jezelf over tien jaar?’ is een van de vragen die de 70-jarige weduwnaar Ben moet beantwoorden als hij solliciteert als stagiair bij een hip e-commercebedrijf. Ze hebben een project waarbij senioren een stageplek krijgen, maar zijn duidelijk vergeten de vragenlijst aan te passen. Op zijn beurt moet Ben de hulp van zijn kleinzoon inroepen om zijn sollicitatievideo – papier is passé – te uploaden.

Dat Ben veertig jaar in de telefoonboekenbranche heeft gezeten is natuurlijk niet voor niks: in het internettijdperk is het telefoonboek een lachwekkend symbool geworden van overbodigheid. Dus hoe nuttig kan Ben nog zijn voor een stel hipsters dat de hele dag achter laptops zit?

Ben wordt de stagiair van de neurotische, keihard werkende oprichtster Jules (Anne Hathaway), wier echtgenoot huisvader is geworden om haar carrière te ondersteunen. Via het personage Jules, naast geslaagd entrepreneur ook nog moeder, breekt regisseur-scenarist Nancy Meyers een lans voor vrouwen die het glazen plafond aan diggelen slaan.

Zelf is Meyers al jaren een van de meest succesvolle vrouwen in Hollywood. Haar toegankelijke publieksfilms als It’s Complicated en Something’s Gotta Give doen het niet alleen goed aan de kassa maar gaan ook altijd ergens over. Ook The Intern is weer zo’n prettige publieksfilm die op lichte en amusante wijze discussies over leeftijdsdiscriminatie en vrouwen op de werkvloer aan de orde stelt. Dat Meyers daarbij beter overweg kan met komedie dan met de meer dramatische ontwikkelingen in de tweede helft van de film is in haar werk een terugkerend probleem. Ze weet sentimentaliteit niet altijd te vermijden, al wordt het hier gelukkig nooit ondraaglijk suikerzoet.

De meeste grappen in The Intern gaan over de botsing tussen de ‘old school’-benadering van Ben versus de internetgeneratie. Eerst wordt er gelachen om de man die elke ochtend keurig in pak stipt op tijd komt, geen Facebook heeft en niet weet hoe zijn laptop aan moet. Later wil de jongen die naast hem zit ook zo’n vintage leren attachékoffer zoals Ben heeft, wordt zijn hoffelijkheid geprezen en ziet men in dat zijn (levens)ervaring van onschatbare waarde is. Senioren zijn cool!

Dat klinkt wat voor de hand liggend en belegen, maar de uitwerking overstijgt het materiaal. Dat komt natuurlijk grotendeels voor rekening van Robert De Niro als Ben, die hier eindelijk weer eens laat zien hoe goed hij zowel komedie beheerst als drama.

    • André Waardenburg