Opinie

    • Frits Abrahams

Geboren querulant

Kale, magere mannen van tegen de vijftig en met een gemiddelde lengte gaan een vervelende tijd tegemoet. Op straat worden ze aangestaard, draaien hoofden zich naar hen om, stoten mensen elkaar aan: „Is dat niet…” Het is het onvermijdelijke gevolg van de uitzending van Brandpunt Reporter, waarin het hoofd van Volkert van der G. voortdurend grotendeels in beeld kwam. Een hoofd uit duizenden, wat zeg ik, uit honderdduizenden. Leve de kaalheidsmode bij de moderne man!

Als ik zo’n hoofd had, zou ik om misplaatste herkenning te voorkomen onmiddellijk een pruik op mijn kop lijmen, zo’n ouderwetse toupet waarmee artiesten – tot Frank Sinatra aan toe – hun kaalheid probeerden te camoufleren. Haarimplantaten, zoals bij Dick Advocaat en Ronald de Boer, zijn ook een mogelijkheid, maar het vergt tijd en kost veel geld.

De uitzending van Brandpunt was om allerlei redenen zeer leerzaam. Voor wie het nog niet wist: Volkert moet over een onuitputtelijk reservoir aan rancunegevoelens beschikken. De moord op Pim Fortuyn was niet voldoende om zijn honger naar wrok en wraak te stillen. Hij blijft allerlei mensen in zijn val meesleuren – en niet alleen dat legioen van kale mannen. Ga maar na.

Advocaat Stijn Franken heeft na deze uitzending heel wat uit te leggen. Waarom ging hij destijds akkoord met een huichelachtig publicitair opzetje waarbij gesuggereerd werd dat Volkert op straat verrast was door een paparazzo van De Telegraaf? Maar ook De Telegraaf zal zich moeten verantwoorden, omdat de krant in de tekst bij de foto’s ook deed alsof het om een onverwachte, niet in scène gezette, gebeurtenis ging.

Dan is er dat legertje ambtenaren van de sociale dienst die zich om Volkert moeten bekommeren en nu door hem worden weggezet als naïeve, incapabele lieden, die hun ogen sluiten voor zijn uitkeringsfraude. Ook bij de reclassering en justitie werken volgens Volkert louter potsierlijke figuren die de hele dag bezig zijn hem het leven onmogelijk te maken, en die hij daarom wil aftroeven met ingewikkelde juridische procedures die de staat moet betalen. Daarmee spuugt hij ook de Nederlandse belastingbetaler in de nek.

Is er ooit een delinquent geweest die na het uitzitten van zijn straf zó gemakkelijk een heel land tegen zich in het harnas joeg? Holleeder? Nee, dat is toch een ander geval. Die wist aanvankelijk juist een heel land voor zich te winnen, ook al had hij een weerzinwekkende ontvoering en mogelijk een handvol moorden op zijn geweten. Volkert had nog wat van hem kunnen leren. Pas toen Holleeders zussen zich tegen hem keerden, kantelde het beeld van de toch wel gemoedelijke crimineel. Maar eerst mocht hij nog gloriëren bij Twan Huys in College Tour.

De judasachtige interviewer van Brandpunt die Volkert erin luisde met zijn verborgen apparatuur, wilde van hem weten of hij ook bij College Tour zou willen verschijnen. Volkert lachte er maar een beetje om. Vermoedelijk herinnerde hij zich hoe het met Holleeder was afgelopen.

Een geboren, onverbeterlijke querulant – dat beeld van Volkert van der G. zal na deze uitzending onuitwisbaar in het collectieve geheugen blijven. Een querulant is volgens Van Dale „iemand die zich altijd verongelijkt waant, altijd bezwaren oppert en wil procederen”. In dat opzicht doet Volkert me ook wel denken aan het fanatieke deel van de aanhang van Fortuyn en nu Wilders. O geschiedenis, o ironie.

    • Frits Abrahams