Nelsons’ diepe band met Sjostakovitsj

Andris Nelsons (36) is zo’n dirigent die je moet zien: onvergetelijk intens van mimiek. En hij onderscheidt zich door een zeldzame mix van aaibaarheid, muzikaal meesterschap en emotionele afgrondelijkheid. Geen wonder dat er een documentaire aan hem en zijn band met Sjostakovitsj werd gewijd (Nelsons nr. 5, nu in de bios) en dat orkesten naar hem hengelen. Wie hem vorige week bij het Concertgebouworkest miste: deze uitvoering van Sjostakovitsj’ Tiende symfonie met Nelsons eigen Boston Symphony Orchestra bezit een kervende intensiteit. Er is diepe nervositeit, agressief en eng-humorloos gehamer en feilloze ritmische precisie die je laat meewippen op het puntje van je stoel. Maar Nelsons en musici overdrijven nergens. De opwinding komt uit versnellingen, uit intensie, niet uit opgeblazen decibellen. Het bevestigt de diagnose die al sluimerde: Nelsons is een van de interessantste Sjostakovitsj-dirigenten.