Na het werk had Redouan 2.000 euro op zak

Wie: Redouan

Kwestie: diefstal, drugs, wapenbezit

Waar: Amsterdam

Lik op stuk wordt het vandaag niet voor de 21-jarige Nederlandse Marokkaan die zwijgend en timide achter het verdachtentafeltje zit. Vorig jaar werd hij gearresteerd op verdenking geld uit de kluis van zijn werkgever te hebben gehaald, een kaaswinkel. Toen de baas regelmatig geld miste, liet hij een verborgen cameraatje bij de kluis ophangen. En jawel, daar kwam Redouan in beeld. Maar stal hij ook? Het was niet goed te zien. En dus werd er een val opgezet.

Op een dag dat Redouan zou werken fotografeerde de baas alle biljetten in de kluis. Met de politie werd afgesproken dat Redouan aan het eind van de dag gefouilleerd zou worden. Toen bleek hij 2.000 euro ‘kluisgeld’ op zak te hebben. Thuis vond de politie een wapen en MDMA-pillen. Ook zijn auto werd in beslag genomen. Redouan bleek een Rolex te hebben en veel dure merkkleding.

Hij bekende bij de politie alles. De reclassering maakte een rapportje. De werkgever deed aangifte. Hij schat de totale diefstal op 26.000 euro.

Nu is het begin september. Drie rechters hebben het dossier gelezen. Er is anderhalf uur uitgetrokken. Maar dan begint de advocaat uit te leggen dat hij uit correspondentie met de officier begreep dat dit een ‘regiezitting’ zou zijn. Hooguit een kwartiertje, om lacunes in het dossier aan te wijzen, getuigenverhoren of deskundigen aan te vragen. Op een inhoudelijke, beslissende zitting zijn verdachte en raadsman „niet voorbereid”. Mag er uitstel komen?

En wat had u dan nog aan onderzoekswensen in petto, vraagt de voorzitter, geërgerd. Zij wil duidelijk niet meteen de kostbare zittings- en voorbereidingstijd afschrijven. Waarna de advocaat vertelt hoe hij Redouan zal verdedigen. Namelijk vooral door zijn moeder te verhoren. Zij wil graag meer vertellen over de werkgever, die zij goed kent. De man is helemaal niet zo betrouwbaar en geloofwaardig. Hij is slordig met boekhouden, heeft zwarte omzet en leent uit de bedrijfskas geld voor zichzelf. En hij heeft problemen met de fiscus. „Het is toch de vraag of dit wel zo’n zielige man is.” En: „Er wordt veel afgewenteld op mijn cliënt.” Die overigens, ook volgens zijn advocaat, „niet had moeten doen wat hij heeft gedaan”.

Er zijn nog wel wat correcties die de advocaat wil aanbrengen. Die in beslag genomen auto was niet van Redouan, maar van moeder. En dat wil ze bewijzen. Die Rolex moet ook ter sprake komen. Was die wel echt? En er moet een uitgebreider reclasseringsrapport komen. De advocaat verwacht immers een stevige strafeis.

De officier reageert afwijzend. De informatie van moeder speelt hooguit „in de marge” van de zaak een rol. Er is een bekennende verdachte, die bovendien is op komen dagen en best over zichzelf kan vertellen. De rechtbank trekt zich even terug en oordeelt daarna dat het verhoor van moeder niet belangrijk genoeg is om de zaak uit te stellen. Maar het verzoek om extra reclasseringsinformatie is dat wel.

De zaak wordt uitgesteld, maar mag „niet op de grote hoop”, zegt de voorzitter. Het planningsbureau wordt meteen gebeld voor een nieuwe datum. En dan liefst één waarop ten minste één van de huidige rechters beschikbaar is. Dan was tenminste niet alle voorbereidingstijd voor niks. Half december blijkt de eerste mogelijkheid. In de middag graag. Dan hoeft Redouan geen school te missen.