Komt de nieuwe Nanninga uit Australië?

Clubtopscorer Dick Nanninga werd herdacht bij Roda JC. „Een oer-koempel.” Een nieuwe spits, Tomi Juric, debuteerde tegen Feyenoord (1-1).

Feyenoord-spits Michiel Kramer kopt de bal langs Roda JC-doelmanBenjamin van Leer en brengt zijn club zo op 0-1. De wedstrijd eindigt uiteindelijk in een 1-1 gelijkspel. Foto ANP ProShots

Het is bijna half één als Wim Collard, directeur van Roda JC, het woord neemt op de middenstip van het Parkstad Limburg Stadion. Hij zet gauw nog een stap opzij om een sproeier te ontwijken en zegt dan op plechtige toon dat de thuiswedstrijd tegen Feyenoord in het teken staat van wijlen de grootste doelpuntenmaker uit de clubgeschiedenis. „Hij is nog altijd clubtopscorer en was een voorbeeld voor velen”, zegt Collard. „Een oer-koempel.”

In het nagenoeg uitverkochte stadion weet iedereen voor wie het daaropvolgende applaus is bedoeld, op een enkeling na. Aanwinst Tomi Juric, die zijn debuut maakt in het shirt van Roda, heeft naar eigen zeggen nooit van Dick Nanninga gehoord. De Australische spits zegt dat hij is ingewijd in de clubcultuur, maar die korte geschiedenisles ging voornamelijk over de koempelmentaliteit en de wortels in de Oostelijke Mijnstreek. Niet over het Gouden hoofd van Kaalheide.

Toeval of niet, symbolisch klopt het. De nieuwe spits die zijn eerste speelminuten maakt op de dag dat Roda een laatste groet brengt aan een van diens legendarische voorgangers. Eerst is er applaus voor Nanninga . Later op de middag voor Juric, wiens invalbeurt in minuut 71 met veel bombarie wordt aangekondigd door de stadionspeaker. „Daar is hij dan eindelijk. Graag een groot applaus voor Tomi…”, waarna de speaker een stilte laat vallen die door de eigen aanhang wordt ingevuld met een luidkeels „Juric!” En dat tweemaal.

Videobeelden

Daar is hij dan, de Australische spits die bestuurders tot dan toe alleen op videobeelden in actie hebben gezien. Toch ontvangt hij zo’n vier ton aan salaris, mede doordat hij een speler van buiten de EU is. Juric is een exoot, zoals Nanninga dat ook was toen hij in 1974 neerstreek in Kerkrade. Nu is Australië de andere kant van de wereld, maar in de tijd dat Nanninga SC Veendam verruilde voor Roda zullen Limburgers ook zo tegen de provincie Groningen hebben aangekeken. Australië? Een andere planeet.

Maar ‘vreemdeling’ Nanninga beschikte over gaven waarmee hij respect afdwong in zijn nieuwe omgeving. Niet alles wat van ver komt hoeft beter te zijn, was zeker toen het credo, maar in het geval Nanninga gold dat wel. De spits die voor 35.000 gulden was overgenomen beschouwde zichzelf als een eenvoudig man, maar werd gewaardeerd dankzij doelpunten en ijver. Hij ging op het veld zo diep als de Kerkraadse koempels onder de grond. „Ik ben niet bijzonder”, zei hij zelf. „Ik hoorde bij het volk, was in feite één van hen.”

En dus wilde hij gerust poseren voor de verkiezingsposter van een lokale partij in Limburg. De tekst: „Ik ga voor Oranje goals maken op het WK in Argentinië, maar mijn stem gaat naar Jan Lenzen van Partij Rutters.”

Zijn nagedachtenis wordt gekoesterd bij Roda. De spits overleed in juli, maar dat weerhield zijn oude club niet om nog een fraai eerbetoon toe te voegen aan de herinneringen die er vlak na zijn hartstilstand werden opgehaald. Een speciale dag waarop de spelers het veld opkwamen in een shirt met daarop de beeltenis van Nanninga, te koop voor dertien euro in de fanshop. Plus een groot spandoek van Nanninga in karakteristieke pose: zwevend met het hoofd naar de bal.

Maar bovenal was er de opening van de Dick Nanninga Promenade. Gevestigd achter de Westtribune waar de fanatieke aanhang zetelt. „Dickie Nanninga, ja la la la”, zongen de supporters als vanouds. Voor hen hing een groot spandoek met de tekst: ‘Die kogels kop ik gewoon terug.’ Nanninga deed deze beroemde uitspraak voor het WK van 1978 in de toenmalige dictatuur Argentinië. Met een knipoog, maar als iemand lood zou kunnen afketsen, was het Nanninga geweest.

De Groninger bewees eens te meer dat de spitspositie bij uitstek de plek is waar voetballers een onuitwisbare indruk kunnen achterlaten. Doelpunten beklijven en dat zal nieuwkomer Tomi Juric ook realiseren.

Hij had misschien wel een droomdebuut kunnen beleven als zijn ploeggenoot Richmond Boakye in de laatste minuten het overzicht had gehouden. De Australiër stond helemaal vrij en had zo richting Feyenoord-doelman Kenneth Vermeer kunnen aflopen als hij de bal had ontvangen. Nu bleef het bij een gelijkspel, na doelpunten van Michiel Kramer (een fraaie kopbal, 0-1) en Hicham Faik via een knappe indraaiende vrije trap: 1-1.

Of Juric na afloop baalde van de kans die hem niet werd geboden? „Dat is voetbal”, zei hij. „Ik had de hoop dat de bal eraan kwam, maar was nog niet bezig met een doelpunt.”

Roda, dat is teruggekeerd in de eredivisie en na zes speelrondes knap zesde staat, heeft lang moeten wachten op de eerste minuten van zijn nieuwe beoogde topschutter. De Australiër moest wachten op een werkvergunning en kampte tussendoor nog met blessures. Dus ja, trainer Darije Kalezic kon zich wel vinden in het door de stadionspeaker gebezigde woord ‘eindelijk’. Kalezic: „Maar niet in de zin dat ik dacht dat hij meteen drie doelpunten zou maken. Ik ben blij dat hij na zeven weken trainen zijn minuten gaat maken.”

De komst van Juric is mede mogelijk gemaakt door Roda’s suikeroom Nol Hendriks, die een deel van diens salaris betaalt. Mocht de spits twintig keer scoren, dan krijgt hij van Hendriks nog een bonus van 250.000 euro, zei de geldschieter deze week in het blad Voetbal International. „In de situatie van Roda is dit absoluut een voorrecht”, aldus Kalezic over de constructie. „We moesten met beperkte middelen heel creatief zijn.”

Dat wetende is het amper voor te stellen dat Nanninga nog een bloemenzaak runde om zijn salaris als voetballer mee aan te vullen.

    • Fabian van der Poll