Federer

Er zijn sporters die graag hun superioriteit tonen. Usain Bolt mindert al snelheid voor de finishlijn, wielrenners gaan rechtop zitten als ze zeker weten dat ze de sprint winnen, een voetbalelftal speelt bij een belangrijke voorsprong de bal minutenlang rond.

Er is een zeker risico aan verbonden. Als de uitvoering mislukt, maak je jezelf belachelijk.

Roger Federer is een ingetogen sporter. Een heer op de tennisbaan. Bij de Zwitser blijven zijn tennisrackets heel en zelfs de slechtste scheidsrechter krijgt na afloop een hand.

Federer speelde gisteren de laatste wedstrijd in de Davis Cup-ontmoeting tussen Zwitserland en Nederland. Zijn land stond met 2-1 voor. Federer tenniste tegen Thiemo de Bakker, nummer 144 van de wereld.

Iedere keer als De Bakker dichterbij sloop, schroefde Federer het tempo op en nam hij weer afstand van zijn opponent.

In de derde set retourneerde De Bakker slecht met een te hoge bal. Federer had alle tijd om te verzinnen wat hij ging doen. Liet hij de bal eerst stuiten? Ging hij De Bakker links of rechts passeren? Met een forehand of een backhand?

Nee, wacht. Er kwam iets anders op in het hoofd van Federer. Waarom niet eens lekker een potje uitsloven? Voor één keer niet beantwoorden aan dat brave imago.

De bal was nog onderweg. Federer maakte half court een paar snelle passen naar voren en steeg op. Zijn voeten waren al snel een meter van de grond.

Als een oppermachtige basketballer vlak voor zijn dunk, zo hing Federer in de lucht. Vrij als een vogel, met de armen en benen wijd uit elkaar. De tennisbal kwam steeds dichterbij. Het racket slingerde naar voren.

Alle spieren waren klaar voor een ongelooflijke klap.

Smash.

Uit.

Een fractie van een seconde stond de verbijstering op het gezicht van de tenniskampioen. Federer had zichzelf met de misser te kijk gezet. De ontzetting bij het publiek was groot. Aan de andere kant van het net haalde De Bakker opgelucht adem. Een vernedering bleef hem bespaard.

Hoe ging de tenniskampioen reageren op zijn mislukte staaltje krachtpatserij? De smash leek nog niet voor een kwart op de atletische slam dunks van Pete Sampras.

Federer draaide zich om, met een frons tussen de wenkbrauwen. Toen verscheen er langzaam een grote grijns op zijn gezicht. Het publiek zag het en begon mee te lachen.

De rol van uitslover paste Federer niet. Maar die lach; hoe ontwapend wil je een sporter zien?

Na zijn reactie dacht ik: een grootheid als Federer kan op weg naar zijn definitieve afscheid alles maken. Uitglijders, returns hoog in de tribune slaan en dus ook mislukte smashes.

Federer blijft voor altijd onaantastbaar.

    • Wilfried de Jong