Eng verhaal over rups met eitjes

Die eitjes in Klikkerdeklik van vorige week zijn niet van de rups, maar van een sluipwesp. En ze hadden de rups bijna opgegeten!

Vorige week stond er een bijzondere rups in Klikkerdeklik. Finn en Malie Feldberg uit Haarlem hadden een foto opgestuurd van een rups die twee weken geleden bij hen op het raam zat. Het is een mamarups, dachten ze. En ze heeft eitjes gelegd! De rups bleef wel zes dagen bij de eitjes. Wat lief.

Het was iets bijzonders, want rupsen leggen eigenlijk nooit eitjes. Daarvoor moeten ze eerst vlinder worden. Wat was er in Haarlem nu aan de hand, vroeg Dr. Zeepaard zich af. Er mailden een paar grote mensen met de oplossing.

Het bleek geen lief verhaal, maar een eng verhaal.

Wat op het raam zit bij Malie en Finn (ze zitten er nog steeds) zijn geen gele eitjes, maar poppen van een sluipwesp. Je hebt vast wel eens sluipwespen gezien. Ze zijn klein, niet meer dan een paar millimeter lang. Een vliegje, denk je.

Sluipwespen leggen hun eitjes op een plek waar heel veel eten is voor de larven: in levende rupsen. Ellendig voor de rups, maar fijn voor de sluipwespjes. Als de eitjes uitkomen, hebben ze een hele rups om lekker van binnenuit op te eten.

De rups die Malie en Finn hadden gefotografeerd, was dus ziek. Het is de rups van een groot koolwitje. Als de wespenlarven klaar zijn om te verpoppen, komen ze door de buik van de rups naar buiten.

De zieke rups wordt dan een beetje gek. Hij spint een harige kokon om de poppen heen, blijft nog een paar dagen bij de poppen en beschermt ze. Fijn voor de sluipwespjes. Maar wel zielig voor de rups. Want die gaat uiteindelijk toch dood.