Column

Tom Dumoulin laat me niet los

Nog een stukje over Vuelta-Tom? Jawel, Tom laat me niet los. Waar was ik toen Vuelta-Tom het hoofd boog en niet alleen de leiderstrui verloor maar respectievelijk ook plaats twee, drie, vier en vijf? Ik zat in elk geval niet voor een televisietoestel. Op de plaats waar ik was opende ik soms stiekem een live-applicatie op de smartphone.

„Dumoulin buigt het hoofd”, las ik. Wat een klap. Op de voorlaatste dag is het dan toch helemaal op. Het gezelschap waarin ik verkeerde moet me vanaf dat moment als een sociaal onvaardig persoon hebben beschouwd. De applicatie wist van geen ophouden: Tom kukelde van het podium, en viel per kwartier een treetje dieper. Wat is het pijnlijk lekker te zwelgen in de onrechtvaardige wreedheid van de topsport. Overigens was ik na de finish en na een paar bier weer sociaal capabel. Meer dan dat.

De Vuelta van Tom Dumoulin was een wonderlijk storyboard. Pure frustratie dwong een natuurtalent ver boven zichzelf uit te stijgen. De Tour die maar drie dagen duurde bracht een gistingsproces op gang dat zijn uitwerking niet miste: Tom werd klassementsrenner. Hijzelf stond er zelf nog het meest van te kijken. Frustratie kent nauwelijks grenzen.

Frustratie is de motor van de evolutie, zo hebben bepaalde grote geesten uit de geschiedenis ons geleerd. Op de vierkante centimeter van de topsport geldt eigenlijk hetzelfde: frustratie loont, mits je er open voor staat. Maar wie hoog wil stijgen moet eerst diep graven. Of, zoals mijn soigneur het vroeger zei: die moet lenen van de natuur. De schuld aflossen is voor later. Tom Dumoulin groef diep tijdens de Vuelta, en hij steeg tot akelige hoogten. Helaas stuitte hij op de frustraties van anderen. De Vuelta duurde precies één beklimming en een lichaam te lang.

Tom waarschuwt ons geen zekerheden te koesteren voor het WK tijdrijden van woensdag. Als hij de schuld aan moeder natuur nog niet helemaal heeft afgelost zal het resultaat „teleurstellend zijn”. In het andere geval zal hij „vliegen”.

Aan de toekomst van Dumoulin de klassementsrenner wordt koortsachtig gewerkt. Het management van zijn ploeg Giant-Alpecin is begonnen knechten met klimmersbenen te benaderen, hoewel de markt haast leeggeplukt is. Het is wennen voor een stal die gebouwd is rondom grote sprinters. Vuelta-Tom schopt alles in de war.

O, prachtige in nevelen gehulde toekomst. Voor Tom, maar ook voor ons, is het te hopen dat hij zijn recente Vuelta-frustratie te zijner tijd vertaalt in een alles verterende pedaalslag.