Opinie

    • Raymond van den Boogaard

Opbouwwerk in Curaçao

Met meer moederliefde zou het heel anders zijn, vermoedt Joseph Hart, de 75-jarige romanschrijver, die iedereen hier vanavond ‘Jopi’ noemt. Zijn jongste roman, Kruispunt, is de eerste die hij in het Nederlands schreef, in plaats van in het Engels.

Kruispunt , zegt hij, is een psychologische thriller over twee jongens van Curaçao die naar Nederland gaan – de een om te studeren, de ander omdat de grond hem te heet wordt onder de voeten. De crimineel, Frensel, lijdt aan een permanent minderwaardigheidsgevoel en raakt in de ban van een zekere Macho Nato, een Curaçaose politicus die Nederland haat en een radicale breuk met de vroegere koloniale macht voorstaat.

Wijdvertakt is de intrige van de roman, die als hoogtepunt een internationaal opschudding verwekkende gijzeling heeft: politiek, beschaafde erotiek, zedenschets. Maar de bedoeling van Jopi Hart is niet uitsluitend om de lezer te onderhouden, blijkt als hij in het congrescentrum van de Gemeente Amsterdam een voordracht houdt op uitnodiging van de Vereniging Antilliaans Netwerk.

‘Heb je je kind al omhelsd vandaag?’ is het motto van zijn lezing. Hart maakt zich grote zorgen over de toenemende agressiviteit en gewelddadigheid onder jongeren op Curaçao, waar per jaar zo’n zeshonderd gewapende overvallen zijn. Vooral de vele eenoudergezinnen zijn een broedplaats voor losgeslagen jongens, zegt Hart. Hoog tijd voor opbouwwerk, met name in de probleemwijken van Willemstad. Meer schoolbegeleiding is cruciaal. Maar ook meer moederliefde. Dat laatste teweegbrengen zal nog niet meevallen. Jongeren weren zachte, vrouwelijke invloeden af, omdat hun via de media en door de jongens in de buurt een ander ideaal, het macho-ideaal van stoerheid, wordt opgedrongen.

Harts sympathieke betoog loopt weliswaar over van goede bedoelingen, maar wordt niet zeer concreet – behalve misschien in zijn waardering voor de zittende Curaçaose minister van Justitie, Nelson Navarro. Die heeft in concreto nog niet veel gedaan, maar heeft in ieder geval oog voor de problematiek, meent de auteur.

De discussie blijft wat vaag – voornamelijk opbouwwerkers die de problemen nog eens aanduiden. Na afloop vertelt Hart – gepensioneerd na een leven in het onderwijs – mij actief te zijn met het opzetten van buurtinitiatieven in de arme wijk Otrobanda, tevens deel van het historisch centrum van Willemstad. Dat begint met het schoonmaken van de straat, maar het wegpesten van een machtige crimineel die de wijk in zijn greep houdt, behoort ook tot de moeilijkheden.

Wanneer ik thuis Kruispunt ter hand neem, krijg ik de indruk een sleutelroman te lezen, waarvan de strekking mij voor een groot deel ontgaat. Is die Macho Nato wellicht geënt op de in 2013 vermoorde Helmin Wiels, die ook niets van Nederlandse invloed moest hebben? Wat weet ik schandelijk weinig van Curaçao, terwijl ze er in het Nederlands romans schrijven.

    • Raymond van den Boogaard