Gutmensch

Ik ben nog net niet naar Oostenrijk gereden deze week. Had het kunnen doen natuurlijk, maar het leek me een nogal hysterische actie, zelfs voor een vrouw met een minstens zo grote boezem als moeder Merkel zelf. Want ook ik wilde als ‘gutmensch’ niets liever dan al die arme vluchtelingen aan mijn borst drukken. Gelukkig kon ik nog net op tijd allerlei smoezen bedenken om de reis niet te hoeven ondernemen, zoals een veel te hectische baan en gezinsleven, om maar iets te noemen. Ook waren er inmiddels al zoveel acties in gang gezet, dat ik niet wist wat ik daar nog aan kon toevoegen, behalve een muffe slaapzak of een ‘welkomstdoos’.

Samen met mijn schuldgevoel ben ik uiteindelijk vanuit mijn luie stoel , hangmat of bed een beetje actie gaan voeren op sociale media. Foto’s geretweet van de erbarmelijke omstandigheden in Hongaarse opvangkampen. Raadsleden van Leefbaar Rotterdam terechtgewezen als ze op Twitter – ook vanuit hun luie stoel – onwaarheden of andere nare dingen verkondigden over ‘onze’ vluchtelingen. En heb ik ‘vrienden’ gemaakt met twee Syrische twitteraars, toen nog onderweg van Turkije naar Duitsland. Ik wenste het vluchtende liefdeskoppel een ‘goede reis’ toen ze per rubberboot de oversteek waagden naar Lesbos. En toen een andere twitteraar reageerde met: „I hope you will drown”, heb ik deze jongeman uit Oekraïne ‘aangegeven’ bij Twitter en werd zijn account verwijderd. Kon ik toch weer met een goed gevoel naar bed, want zo werkt dat kennelijk.

Inmiddels is de correspondentie met ‘mijn’ vluchtelingen lichtelijk uit de hand gelopen en vraag ik me af of het hulp bieden vanuit een luie stoel misschien ook strafbaar is. Ik ben weliswaar niet naar Oostenrijk gereden – waar ze sinds maandag vastzitten op het station van Wenen – maar heb ze bijvoorbeeld wel op een alternatieve route via Kroatië gewezen. Een advies dat overigens genegeerd werd, want ook Syriërs zijn net kuddedieren. Ook heb ik ze de gegevens van bevriende journalisten doorgespeeld, die aan het werk waren bij twee cruciale grensovergangen. In de hoop dat zij dan wel iets voor ze kunnen betekenen.

Stilletjes hoop ik dat Luna en Basel alsnog voor Nederland kiezen in plaats van Duitsland. Als het zover komt beloof ik een foto te sturen via Twitter. Met ons drietjes lachend op de Erasmusbrug, al was het maar om die harteloze Leefbaren te jennen die zo graag een vluchtelingenvrij Rotterdam willen.

Maar een kamer heb ik niet voor ze, dat zou onverstandig zijn met mijn hectische baan en gezinsleven. Toch? Ik hoop maar dat ze dat begrijpen, mijn nieuwe vrienden.

Mirjam de Winter is freelancejournalist, stadsgids, jongensmoeder en een fantastische huisvrouw.